Bed-In: Η πιο διάσημη αντιπολεμική διαμαρτυρία

 

Το Bed-In ήταν μία μορφή διαμαρτυρίας «επί κλίνης», που επέλεξαν ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στον Πόλεμο του Βιετνάμ και να προβάλουν τα φιλειρηνικά τους μηνύματα.

Το πρώτο Bed-In έγινε από τις 25 έως τις 31 Μαρτίου 1969 στο «Χίλτον» του Άμστερνταμ. Στο δωμάτιο 902 ο Τζον και η Γιόκο περνούσαν το μήνα του μέλιτος και σκέφθηκαν ότι θα ήταν μοναδική ευκαιρία να προωθήσουν το αίτημά τους για την ειρήνη, εκμεταλλευόμενοι τη δημοσιότητα από τον πρόσφατο γάμο τους (20 Μαρτίου 1969).

Έτσι, αποφάσισαν ν' ανοίγουν την πόρτα του δωματίου τους κάθε μέρα από τις 9 το πρωί έως τις 9 το βράδυ στους εκπροσώπους του Τύπου. Οι δημοσιογράφοι συνέρρεαν κατά δεκάδες, πιστεύοντας ότι θα συλλάβουν το ζευγάρι σε τρυφερές στιγμές, μετά τη γυμνή φωτογράφισή τους στο εξώφυλλο του άλμπουμ «Two Virgins». Προς μεγάλη τους απογοήτευση, ο Τζον και η Γιόκο, καθισμένοι στο κρεββάτι του δωματίου τους, συζητούσαν μαζί τους για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στον κόσμο. Τις εμπειρίες τους από αυτό το πρώτο Bed-In μετουσίωσαν στο τραγούδι τους «Ballad of John and Yoko».

Η ιδέα τους αυτή άρεσε και δημοσιοποιήθηκε δεόντως κι έτσι αποφάσισαν να την επαναλάβουν το Μάιο στη Νέα Υόρκη. Οι αμερικανικές αρχές, όμως, τους απαγόρευσαν την είσοδο, λόγω της καταδίκης του Λένον για κατοχή μαριχουάνας το 1968. Τελικά, επέλεξαν μια χώρα γειτονική, τον Καναδά. Το δεύτερο Bed-In του Τζον Λένον και της Γιόκο Όνο ξεκίνησε στις 26 Μαΐου 1969 στο ξενοδοχείο του Μόντρεαλ «Queen Elizabeth» (Δωμάτιο 1472), μια εβδομάδα αργότερα, με ένα σημαντικό μουσικό γεγονός.

Τις πρώτες μέρες της «επί κλίνης» διαμαρτυρίας τους στο Μόντρεαλ ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Τζον γιατί το κάνει και αυτός του απάντησε «All we are saying is give peace a chance». Σχεδόν ακαριαία, ο Λένον σκέφθηκε ότι η ατάκα του αυτή θα μπορούσε να γίνει τραγούδι κι έτσι προέκυψε το «Give Peace A Chance», ένας διαχρονικός ύμνος για την ειρήνη. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε την 1η Ιουνίου στο δωμάτιο του ξενοδοχείου με ένα κασετόφωνο 8 track, που αγόρασε από παρακείμενο κατάστημα. Στα φωνητικά συμμετείχαν διάσημοι φίλοι του ζευγαριού, όπως ο Άλεν Γκίνζμπεργκ και ο Τίμοθι Λίρι.

Παρά τη δημοσιότητα που έλαβαν τα δύο Bed-In, υπήρχε διάχυτη η καχυποψία σε μερίδα του Τύπου, ότι αυτά έγιναν για διαφημιστικούς και εισπρακτικούς λόγους. Μη ξεχνάμε ότι το 1969 ουσιαστικά οι Beatles δεν υπήρχαν και το κάθε «σκαθάρι» νοιαζόταν για την προσωπική του καριέρα. Ο Τζον Λένον απάντησε στους επικριτές του ότι θα μπορούσε να γράψει μία επιτυχία μέσα σε μία ώρα και να βγάλει λεφτά, από το να κάθεται στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου και να συζητά για την ειρήνη.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/236

Οι 24 Ώρες του Λε Μαν: Η ιστορία του παλαιότερου αγώνα αυτοκινήτων

 

Η πρώτη εκκίνηση των «24ων Ωρών του Λε Μαν» το 1923

Οι 24 Ώρες του Λε Μαν είναι διήμερος αγώνας αντοχής σπορ αυτοκινήτων με κλειστούς τροχούς, ο παλαιότερος του είδους κι ένας από τους διασημότερους στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Έγινε για πρώτη φορά το διήμερο 26 και 27 Μαΐου 1923 και έκτοτε διεξάγεται μέχρι σήμερα με λίγες ματαιώσεις λόγω απρόβλεπτων γεγονότων. Μαζί με το Ιντιανάπολις 500 και το Γκραν Πρι του Μονακό, αποτελούν το λεγόμενο «Triple Crown» («Τριπλό Στέμμα») του μηχανοκίνητου αθλητισμού στους 4 τροχούς.

Ο αγώνας διεξάγεται κάθε Ιούνιο κοντά στην πόλη Λε Μαν της βορειοδυτικής Γαλλίας σε μία ασφάλτινη διαδρομή μήκους 13.626 χιλιομέτρων, που φέρει την ονομασία Σιρκουί ντε λα Σαρτ και αποτελείται από τμήματα πίστας και δημόσιου δρόμου. Διοργανώνεται από την τοπική λέσχη αυτοκινήτου (Automobile Club de l'Ouest) και είναι ενταγμένος στο καλεντάρι της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αυτοκινήτου (FIA) με αγώνες αντοχής.

Ο αγώνας διαρκεί ακριβώς 24 ώρες και νικητής αναδεικνύεται το αυτοκίνητο που θα διανύσει τα περισσότερα χιλιόμετρα. Η εκκίνηση δίνεται το απόγευμα της πρώτης ημέρας (συνήθως στις 5 μ.μ.) και ολοκληρώνεται την ίδια ώρα της επομένης. Όπως είναι φυσικό δεν μπορεί ένας οδηγός να βρίσκεται συνεχώς στο τιμόνι για 24 ώρες (αν και αυτό έχει επιχειρηθεί στο παρελθόν), γι’ αυτό το πλήρωμα κάθε αυτοκινήτου αποτελείται από δύο ή τρεις οδηγούς, οι οποίοι εναλλάσσονται.

Ο οδηγός με τις περισσότερες νίκες είναι ο Δανός Τομ Κρίστενσεν με 9 (1997, 2000-2005, 2008, 2013). Η Πόρσε με 19 νίκες επικρατεί στους κατασκευαστές και η γερμανική Joest Racing με 13 νίκες είναι η κυρίαρχη ομάδα. Ο βρετανός Γκράχαμ Χιλ είναι ο μοναδικός οδηγός στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού που έχει κερδίσει το «Triple Crown» με τη νίκη του στο Λε Μαν το 1972. Είχαν προηγηθεί πέντε νίκες στο Μονακό (1963-1965, 1968-1969) και μία στο Ιντιανάπολις 500 (1966).

Advertisement

Ο αγώνας του Λε Μαν είναι ιδιαίτερα απαιτητικός για τους οδηγούς και τις ομάδες, καθώς τα αυτοκίνητα αναπτύσσουν υψηλές ταχύτητες που συνοδεύονται από απότομες επιβραδύνσεις στις στροφές. Γι’ αυτό τα φρένα παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα. Δεν είναι τυχαίο ότι τα δισκόφρενα χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά το 1953 από την Τζάγκουαρ και δύο χρόνια αργότερα τα αερόφρενα από τη Μερσέντες.

Παρά τα μέτρα ασφαλείας που βελτιώνονται χρόνο με τον χρόνο, πολλά είναι τα δυστυχήματα που έχουν σημαδέψει τις 24 Ώρες του Λε Μαν. Το σοβαρότερο έγινε στις 11 Ιουνίου 1955, όταν τα φλεγόμενα συντρίμμια ενός αυτοκινήτου έπεσαν στο πλήθος που παρακολουθούσε τον αγώνα με αποτέλεσμα χάσουν τη ζωή τους 84 άνθρωποι (83 θεατές και ο οδηγός του μοιραίου αυτοκινήτου).

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1539

Ο Μπερλιόζ συνθέτει για την Ελληνική Επανάσταση

 

Τη διετία 1825-1826 ο νεαρός γάλλος συνθέτης Εκτόρ Μπερλιόζ (1803-1868), που θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες του 19ου αιώνα, συνέθεσε την καντάτα «Η Ελληνική Επανάσταση (Σκηνή Ηρωική)» [La révolution grecque (Scène héroïque)], έργο H21 για δύο μπάσους, χορωδία και ορχήστρα ή στρατιωτική μπάντα, με στίχους που του προμήθευσε ο φίλος του ποιητής Ιμπέρ Φεράν (1800-1868).

Ήταν μια περίοδος που η Ελληνική Επανάσταση βρισκόταν σε κίνδυνο και ο φιλελληνισμός σε έξαρση. Ο θάνατος του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι τον είχε συγκλονίσει, μιας και ήταν θαυμαστής του ποιητικού του έργου.

Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε πολύ αργότερα στις 26 Μαΐου 1828, όταν η επανάσταση είχε επικρατήσει και το ελλαδικό κράτος βρισκόταν στα σπάργανα. Η συναυλία ενθουσίασε το κοινό, που κατέκλυσε την αίθουσα του Ωδείου των Παρισίων, παρά τα πολλά λάθη που υπέπεσαν οι μουσικοί και ο μαέστρος Νατάν Μπλοκ.

Το έργο του του Μπερλιόζ αποτελείται από τα μέρη:

• Récit et Air: Lève-toi, fils de Sparte (Ρετσιτατίβο και Μελωδία: Ξεσηκωθείτε, Γιοί της Σπάρτης).
• Chœur: Mais la voix du Dieu des armées (Χορωδιακό: Αλλά, η Φωνή του Θεού των Στρατευμάτων).
• Prière: Astre terrible et saint, guide les pas du brave! (Προσευχή: Άστρο τρομερό και καθαγιασμένο, Οδηγός των Γενναίων.
• Final: Des sommets de l’Olympe aux rives de l’Alphée (Φινάλε: Από τις κορυφές του Ολύμπου μέχρι τις όχθες του Αλφειού).

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1480

Μπλακ

 

Μπλακ (1962 – 2016)

Άγγλος τραγουδοποιός, γνωστός από τη μεγάλη επιτυχία του «Wonderful Life».

Ο Μπλακ (Black), κατά κόσμον Κόλιν Βέρνκομπ, γεννήθηκε στο Λίβερπουλ στις 26 Μαίου 1962. Αναδύθηκε από τη βρετανική σκηνή του πανκ, αλλά γνώρισε την επιτυχία, όταν στράφηκε στην ποπ μουσική στα μέσα της δεκαετίας του '80.

Το 1985, μία μίζερη χρονιά για τον καλλιτέχνη, έγραψε το μάλλον ειρωνικό τραγούδι «Wonderful Life» , που κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο από την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία «Ugly Man Records» και πέρασε απαρατήρητο. Τότε τον προσέγγισε η αμερικανική δισκογραφική εταιρεία A&M Records και υπέγραψε συμβόλαιο μαζί του.

Το 1987 κυκλοφόρησε ο πρώτος μεγάλος του δίσκος με τίτλο «Wondeful Life», που περιείχε, μεταξύ άλλων, το ομώνυμο τραγούδι και δύο άλλα γνωστά κομμάτια, τα «Sweetest Smile» και «Everything's Coming Up Roses». Το τραγούδι «Wondeful Life» έγινε παγκόσμια επιτυχία και είναι πλέον ένα κλασικό κομμάτι της ποπ μουσικής, που εξακολουθεί να ακούγεται ως τις ημέρες μας.

Αν και δεν επανέλαβε την εμπορική επιτυχία τού «Wondeful Life», συνέχισε να γράφει τραγούδια και κυκλοφόρησε ακόμη οκτώ άλμπουμ ως Μπλακ και έξι με το όνομά του. Τελευταίο δείγμα γραφής του άγγλου τραγουδοποιού, το άλμπουμ «Blind Faith», που κυκλοφόρησε το 2015.

Ο Μπλακ πέθανε στις 26 Ιανουαρίου 2016, σε ηλικία 53 ετών. Νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση σε νοσοκομείο της Ιρλανδίας τις τελευταίες δύο εβδομάδες, ύστερα από αυτοκινητιστικό δυστύχημα κοντά στο αεροδρόμιο του Κορκ.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1550

Ρέι Λιότα: Ο πρωταγωνιστής των «Goodfellas»

 

Ρέι Λιότα (1954 – 2022)

O Ρέι Λιότα (Ray Liotta) ήταν αμερικανός ηθοποιός, που υποδύθηκε σκληρούς, αλλά και κωμικούς χαρακτήρες. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους δευτερορολίστες της γενιάς του. Ηθοποιός με σπουδαία υποκριτική φλέβα, δεν αξιοποιήθηκε όσο έπρεπε από το Χόλιγουντ και δεν του δόθηκαν οι ευκαιρίες για σημαντικούς ρόλους στη 40χρονη διαδρομή του στη μεγάλη οθόνη.

Ο ρόλος που τον σημάδεψε και με τον οποίο πέρασε στην ιστορία του κινηματογράφου ήταν αυτός του μαφιόζου Χένρι Χιλ στην κλασική γκανγκστερική ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε «Τα καλά παιδιά» («Goodfellas», 1990).

Ο Ρέιμοντ Άλεν Λιότα γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1954 στο Νιούαρκ της πολιτείας Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε από τον Άλφρεντ Λιότα, ιδιοκτήτη καταστήματος ανταλλακτικών αυτοκινήτων και τη σύζυγό του Μαίρη Έντγκαρ, δημοτική υπάλληλο.

Διάσημος για την ερμηνεία του στην ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε «Τα Καλά Παιδιά»

O Ρέι Λιότα στο «Goodfellas» (1990)

Σπούδασε υποκριτική στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι και ξεκίνησε την καριέρα του από τη μικρή οθόνη το 1978 με τη σαπουνόπερα «Ένας άλλος κόσμος» («Another World»). Το 1986 με τη δεύτερη ταινία του είχε ένα σημαντικό ρόλο στη μαύρη κωμωδία του Τζόναθαν Ντέμι «Άγριο Θηλυκό» («Something Wild», 1986), με συμπρωταγωνιστές τη Μέλανι Γκρίφιθ και τον Τζεφ Ντάνιελς, αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές και μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.

Ακολούθησε άλλος ένας επιτυχημένος ρόλος στο αθλητικό δράμα φαντασίας του Φιλ Ρόμπινσον «O Ξυπόλητος Τζο» («Field of Dreams», 1989) με πρωταγωνιστή τον Κέβιν Κόστνερ. Ωστόσο, η ερμηνεία που τον καθιέρωσε ήταν αυτή του νεαρού μαφιόζου Χένρι Χιλ,στην ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε «Τα Καλά Παιδιά» («Goodfellas», 1990).

Το 2004, ο Ρέι Λιότα έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ με το θεατρικό έργο του Στίβεν Μπέλμπερ «Match» και τον ίδιο χρόνο βραβεύτηκε με Έμμυ για το ρόλο του στη γνωστή τηλεοπτική σειρά «Στην Εντατική» («ER»). Νωρίτερα είχε κερδίσει μία υποψηφιότητα για τα ετήσια βραβεία του Σωματείου των Αμερικανών Ηθοποιών, όταν υποδύθηκε τον Φρανκ Σινάτρα στην τηλεταινία «The Rat Pack» (1998).

Πέθανε στον ύπνο του

Ο Ρέι Λιότα άφησε την τελευταία του πνοή στον ύπνο του, στις 26 Μαΐου 2022, ενώ βρισκόταν στη Δομινικανή Δημοκρατία για τα γυρίσματα της ταινίας «Dangerous Waters». Ήταν αρραβωνιασμένος με την Τζέσι Νίτολο, ενώ είχε αποκτήσει μία κόρη από τον γάμο του με τη Μισέλ Γκρέις.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/2924

Άλαν Μπιν: Ο τέταρτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στη Σελήνη

Άλαν Μπιν (1932 – 2018)

Ο αμερικανός αστροναύτης Άλαν Μπιν υπήρξε ο τέταρτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στη Σελήνη, ως μέλος του πληρώματος του διαστημοπλοίου «Απόλλων 12».

Γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1932 στο Γουίλερ του Τέξας. Σπούδασε αεροναυπηγική στο Πανεπιστήμιο του Τέξας (Όστιν) και το 1955 κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό, όπου εκπαιδεύτηκε ως πιλότος. Μέχρι το 1963, οπότε εντάχθηκε στο σώμα των αστροναυτών της NASA, διακρίθηκε ως πιλότος δοκιμών.

Ως μέλος του πληρώματος του διαστημοπλοίου «Απόλλων 12» συμμετείχε στην δεύτερη επανδρωμένη αποστολή των Αμερικανών στη Σελήνη (14-22 Νοεμβρίου 1969),κατά την οποία έκανε δύο μακρινούς περιπάτους πάνω στην επιφάνειά της, συνολικής διάρκειας οκτώ περίπου ωρών. Ο Μπιν και ο κυβερνήτης Τσαρλς Κόνραντ, οδήγησαν την σεληνάκατο σ’ ένα προκαθορισμένο σημείο της επιφάνειας τής Σελήνης, ενώ ο Ρίτσαρντ Γκόρντον περιστρεφόταν γύρω από την Σελήνη με το κυρίως διαστημόπλοιο.

Εκτός από την αποστολή του «Απόλλων 12», ο Μπιν συμμετείχε ως κυβερνήτης στην αποστολή του «Σκάιλαμπ 3» (28 Ιουλίου - 25 Σεπτεμβρίου 1973), κατά την οποία μαζί με τον Όουεν Γκάριοτ και τον Τζακ Λούσμα απετέλεσαν το δεύτερο πλήρωμα που επάνδρωσε το διαστημικό εργαστήριο.Τότε ήταν που έκανε ένα νέο ρεκόρ για την εποχή του όσον αφορά τη διάρκεια πτήσεων εκτός ατμόσφαιρας, με περισσότερες από 59 ημέρες και 39.268.000 χιλιόμετρα.

Ο Μπιν αποστρατεύτηκε το 1975 με τον βαθμό του Πλοιάρχου, αλλά παρέμεινε στη NASA ως διευθυντής του τμήματος επιλογής και εκπαίδευσης υποψήφιων αστροναυτών. Συνταξιοδοτήθηκε το 1981 και έκτοτε αφιερώθηκε στο αγαπημένο του χόμπι, την ζωγραφική.Τα θέματα των έργων του συνδέονταν με τις διαστημικές του κατακτήσεις. «Όλοι οι καλλιτέχνες έχουν τη γη ή την φαντασία τους ως πηγή έμπνευσης για τους πίνακές τους.Εγώ έχω τη γη και την φαντασία μου και είμαι ο πρώτος που έχει επίσης το φεγγάρι» έλεγε το 1994 στους Τάιμς της Νέας Υόρκης.

Ο Άλαν Μπιν πέθανε στο Χιούστον του Τέξας στις 26 Μαΐου 2018, σε ηλικία 86 ετών.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1898

Σάλι Ράιντ: Η πρώτη Αμερικανίδα που ταξίδεψε στο διάστημα

 

Σάλι Ράιντ (1951 – 2012)

Αμερικανίδα φυσικός και αστροναύτισσα, η πρώτη Αμερικανίδα που ταξίδεψε στο διάστημα.

Η Σάλι Κρίστεν Ράιντ (Sally Kristen Ride) γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1951 στο Λος Άντζελες. Σπούδασε φυσική στα πανεπιστήμια UCLA και Στάνφορντ, από το οποίο έλαβε το διδακτορικό της.

Το 1978 προσελήφθη στη NASA ανάμεσα σε 8.000 υποψηφίους και εκπαιδεύτηκε ως αστροναύτισσα. Στις 18 Ιουνίου 1983 έγινε η πρώτη Αμερικανίδα που ταξίδεψε στο διάστημα ως μέλος του πληρώματος του διαστημικού λεωφορείου «Τσάλεντσερ», σε μία εξαήμερη αποστολή, κατά την οποία τέθηκαν σε τροχιά δύο δορυφόροι. Επανέλαβε τη διαστημική πτήση ένα χρόνο αργότερα, στις 5 Οκτωβρίου 1984.

Η Ράιντ με χάρη και επαγγελματισμό έσπασε τα εμπόδια που υπήρχαν για τις γυναίκες όσον αφορά στις πτήσεις στο διάστημα και ουσιαστικά άλλαξε το πρόσωπο του διαστημικού προγράμματος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μετά την αποχώρησή της από τη NASA το 1989, έγινε καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο και επιδίωξε να ενθαρρύνει τα νεαρά κορίτσια να συνεχίσουν στο δικό της διαστημικό δρόμο. Υπηρέτησε, επίσης, στις ομάδες έρευνας που εξέτασαν τις συνθήκες συντριβής των διαστημικών λεωφορείων «Τσάλεντζερ» (18 Ιανουαρίου 1986) και «Κολούμπια» (1 Φεβρουαρίου 2003).

Η Σάλι Ράιντ πέθανε στις 23 Ιουλίου 2012 στην πόλη Λα Χόγια της Καλιφόρνιας, σε ηλικία 61 ετών, μετά από 17μηνη μάχη με τον καρκίνο του παγκρέατος.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1357

Σίντνεϊ Πόλακ

Σίντνεϊ Πόλακ (1934 – 2008)

Σημαντικός αμερικανός σκηνοθέτης του κινηματογράφου, ηθοποιός και παραγωγός.

Ο Σίντνεϊ Πόλακ (Sydney Pollack) γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1934 στο Λαφαγιέτ της Ιντιάνα, στους κόλπους μιας εβραϊκής οικογένειας μεταναστών από τη Ρωσία. Ο πατέρας του ήταν επαγγελματίας πυγμάχος και φαρμακοποιός. Ο νεαρός Σίντνεϊ ήθελε αρχικά να γίνει οδοντίατρος, αλλά στα 17 του χρόνια ανακάλυψε τη Νέα Υόρκη και τον κόσμο του θεάματος. Σε ηλικία μόλις 20 ετών δίδασκε δραματική τέχνη στο ονομαστό Νέιμπορχουντ Πλέιχαουζ.

Αρχικά δούλεψε στο θέατρο και την τηλεόραση, όπου σκηνοθέτησε διάφορα επεισόδια των σειρών Ο Φυγάς και Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ παρουσιάζει. Το 1965 εγκατέλειψε τη Νέα Υόρκη για το Λος Άντζελες και άρχισε την πλούσια κινηματογραφική του καριέρα. Σκηνοθέτησε δεκάδες σταρ του Χόλιγουντ, όπως τους Ρόμπερτ Ρέντφορντ (με τον οποίο γύρισε επτά ταινίες), Πολ Νιούμαν, Μέριλ Στριπ, Χάρισον Φορντ, Τομ Κρουζ και Νικόλ Κίντμαν. Γύρισε ταινίες που θεωρούνται πλέον κλασικές: Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν (1969), Τζερεμάια Τζόνσον (1972), Τα καλύτερά μας χρόνια (1973) και Οι τρεις μέρες του Κόνδορα (1975).

Ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ σκηνοθεσίας το 1982 με την κωμωδία Τούτσι, όπου «κρατούσε» και ένα μικρό ρόλο, αλλά κέρδισε τελικά το πολυπόθητο αγαλματίδιο τέσσερα χρόνια αργότερα για το εξωτικό ρομαντικό δράμα Πέρα από την Αφρική, που βασίστηκε στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό βιβλίου της Δανής συγγραφέως Κάρεν Μπλίξεν. Η ταινία αυτή, που για πολλούς θεωρείται η κορυφαία της καριέρας του, βραβεύτηκε συνολικά με επτά Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και αυτό της καλύτερης ταινίας.

Advertisement

Μετά την εμπορική αποτυχία της ταινίας Αβάνα (1990), με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, αφοσιώθηκε περισσότερο στην παραγωγή (Λογική και ευαισθησία, Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ, Επιστροφή στο Κολντ Μάουντεν, Μάικλ Κλέιτον κ.ά), ενώ έπαιξε και σε διάφορες ταινίες, όπως στο Μάτια ερμητικά κλειστά του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, αλλά και στην τηλεοπτική σειρά Οι Σοπράνος. Οι τελευταίες του σκηνοθετικές δουλειές ήταν ένα το ντοκιμαντέρ για τον περίφημο αρχιτέκτονα Φρανκ Γκέρι το 2005 και την ίδια χρονιά το πολιτικό θρίλερ Η Διερμηνέας, με πρωταγωνιστές τη Νικόλ Κίντμαν και τον Σον Πεν.

Ο Σίντνεϊ Πόλακ έδωσε σκληρή μάχη με τον καρκίνο κι έφυγε από τη ζωή στις 26 Μαΐου 2008. Το «σώμα» του κινηματογραφικού έργου του περιλαμβάνει τη σκηνοθεσία 21 ταινιών, την παραγωγή 47 και 16 εμφανίσεις ως ηθοποιός. Υπήρξε ένας από τους τελευταίους «ρομαντικούς» δημιουργούς του αμερικανικού κινηματογράφου, που αφηγήθηκε ερωτικές ιστορίες, με εξωτικό φόντο και κοινωνική συνείδηση.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/373