Διεθνής Ημέρα Αργανίας

 

Η Διεθνής Ημέρα Αργανίας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 Μαΐου με ψήφισμα της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ το 2021 και είναι αφιερωμένη στο δέντρο αργανία (argania) που ενδημεί κυρίως στο Μαρόκο και συμβάλλει στη βιώσιμη ανάπτυξη τη χώρας.

Η αργανία είναι η κοινή ονομασία του είδους Sideroxylon Spinosum και καλλιεργείται εδώ και αιώνες στην περιοχή. Οι καρποί του δέντρου χρησιμοποιούνται για την παραγωγή του αργανέλαιου, ενός ελαίου πλούσιου σε ακόρεστα λιπαρά οξέα που αποτελεί βασικό συστατικό της μαροκινής κουζίνας. Επιπλέον, το αργανέλαιο χρησιμοποιείται για ιατρικούς και καλλυντικούς σκοπούς.

Η διαδικασία παραγωγής του αργανέλαιου περιλαμβάνει το σπάσιμο των καρπών για την αφαίρεση των πυρήνων. Αυτή η διαδικασία δεν έχει ακόμη μηχανοποιηθεί επαρκώς, με αποτέλεσμα να γίνεται χειροκίνητα, όπως εδώ και αιώνες. Η διαδικασία είναι μακρά και επίπονη, αλλά είναι επίσης ενισχυτική για τις μαροκινές αγρότισσες (κυρίως Βερβερίνες), οι οποίες σχηματίζουν συνεταιρισμούς παραγωγής αργανέλαιου που συμβάλλουν στην ανάπτυξη των τοπικών κοινοτήτων τους.

Η αργανία παίζει σημαντικό ρόλο στην επίτευξη τριών πτυχών της βιώσιμης ανάπτυξης στο Μαρόκο: οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής. Από οικονομική άποψη, το Μαρόκο είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας αργανέλαιου στον κόσμο. Η ζήτηση του έχει εκτοξευθεί από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν διατέθηκε για πρώτη φορά διεθνώς στην αγορά ως καλλυντικό προϊόν, και η παραγωγή του αυξάνεται σταθερά τα τελευταία χρόνια.

Advertisement

Η παραγωγή αργανέλαιου έπαιζε ανέκαθεν σημαντικό κοινωνικό ρόλο, διότι παρέχει ευκαιρίες απασχόλησης στις αγροτικές κοινότητες της περιοχής και, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, συμβάλλει στην ενδυνάμωση των γυναικών, δίνοντας τους μια πηγή εισοδήματος και έναν βαθμό αυτονομίας σε μια πατριαρχική κοινωνία.

Η περιβαλλοντική σημασία της αργανίας έγκειται στην ικανότητά του να καταπολεμά την ερημοποίηση των γεωργικών εκτάσεων. Οι βαθιές ρίζες του βοηθούν στην αποτροπή της διάβρωσης του εδάφους και της επέκτασης της ερήμου, ενώ ο θόλος του δέντρου παρέχει σκιά για τα χόρτα και τις καλλιέργειες των βοσκοτόπων. Επιπλέον, οι καρποί και τα φύλλα της αργανίας αποτελούν σημαντική πηγή τροφής για τα ζώα, καθώς καταναλώνονται από βοοειδή, κατσίκες, πρόβατα και καμήλες. Τέλος, ως ενδημικό είδος, η αργανία αποτελεί σημαντικό μέρος του μοναδικού οικοσυστήματος του Μαρόκου.

Το 1988 η UNESCO χαρακτήρισε την περιοχή παραγωγής του αργανέλαιου, η οποία καλύπτει πάνω από 25 εκατομμύρια στρέμματα, ως Απόθεμα της Βιόσφαιρας της Αργανίας (Arganeraie Biosphere Reserve). Δεκαέξι χρόνια αργότερα, οι πρακτικές και η τεχνογνωσία σχετικά με την αργανία προστέθηκαν στον Κατάλογο της UNESCO για την Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Ανθρωπότητας. Το 2018, το οικοσύστημα στο Άιτ Σουάμπ-Άιτ Μανσούρ, όπου καλλιεργούνται οι αργανίες εδώ και αιώνες, αναγνωρίστηκε ως Σύστημα Αγροτικής Κληρονομιάς Παγκόσμιας Σημασίας.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/646

Παγκόσμια Ημέρα Πουλερικών

Η Παγκόσμια Ημέρα Πουλερικών (World Poultry Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 Μαΐου με πρωτοβουλία του Διεθνούς Συμβουλίου Πουλερικών (IPC) για να αναδείξει τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζουν τα πουλερικά στην εξασφάλιση της επισιτιστικής ασφάλειας στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Με τον όρο «πουλερικά» εννοούμε τα εξημερωμένα πτηνά που εκτρέφονται από τον άνθρωπο για την παραγωγή κρέατος, αυγών και άλλων προϊόντων. Τα πιο συνηθισμένα είδη είναι οι κότες, οι γαλοπούλες, τα ορτύκια, οι πάπιες, οι χήνες, οι φραγκόκοτες και τα οικόσιτα περιστέρια. Οι γαλοπούλες και τα περιστέρια εκτρέφονται κυρίως για το κρέας τους, οι κότες, τα ορτύκια και τα φραγκόπουλα για το κρέας και τα αυγά τους, ενώ οι πάπιες και οι χήνες για τα αυγά, το κρέας και τα φτερά τους.

Τα πουλερικά αποτελούν το δεύτερο πιο καταναλισκόμενο είδος κρέατος παγκοσμίως μετά το χοιρινό, καλύπτοντας περίπου το 30% της παγκόσμιας παραγωγής κρέατος. Παίζουν καθοριστικό ρόλο στην καταπολέμηση της πείνας και συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη με πολλούς τρόπους. Αποτελούν βασική πηγή πρωτεΐνης και στηρίζουν την επισιτιστική ασφάλεια, ενισχύοντας την υγεία και την ευημερία ολόκληρων κοινοτήτων.

Ανθρωπιστικοί οργανισμοί, τοπικοί και διεθνείς, αναγνωρίζουν ότι η πτηνοτροφία μπορεί να ωφελήσει σημαντικά τις πιο φτωχές και ευάλωτες κοινότητες στις αναπτυσσόμενες χώρες. Επιπλέον, η παραγωγή πουλερικών προωθεί την κοινωνική ισότητα, ενισχύει τη σταθερότητα σε εθνικό επίπεδο και επηρεάζει το εμπόριο τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, μέσα από τις εισαγωγές και εξαγωγές. Με το χαμηλότερο αποτύπωμα άνθρακα μεταξύ των ζωικών κλάδων και τις μικρότερες απαιτήσεις σε πόρους, η πτηνοτροφία αποτελεί επίσης μια πιο βιώσιμη γεωργική επιλογή.

Η ζήτηση για πουλερικά προβλέπεται να συνεχίσει να αυξάνεται τα επόμενα χρόνια. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του FAO και του ΟΟΣΑ, η κατανάλωση κρέατος πουλερικών αναμένεται να αυξηθεί κατά 15% την επόμενη δεκαετία, φτάνοντας τα 91 εκατομμύρια τόνους μέχρι το 2032. Η αύξηση αυτή θα οφείλεται στην θετική κοινωνική εικόνα των πουλερικών, στο χαμηλό τους κόστος σε σύγκριση με άλλα είδη κρέατος και στο υγιεινό τους προφίλ (υψηλή πρωτεΐνη, χαμηλά λιπαρά). Ιδιαίτερα, αναμένεται να διπλασιαστεί η κατανάλωση κοτόπουλου σε σχέση με το 1999, χάρη στην προσιτή τιμή του και την πολυμορφία του στην κουζίνα.

Η Παγκόσμια Ημέρα Πουλερικών θεσπίστηκε από το »Διεθνές Συμβούλιο Πουλερικών» (IPC), έναν διεθνή οργανισμό που εκπροσωπεί τα συμφέροντα εθνικών ενώσεων, επιχειρήσεων και φορέων του κλάδου.

Ο βασικός στόχος της ημέρας είναι να αναδείξει την αξία των πουλερικών στην επισιτιστική ασφάλεια μέσα από εκδηλώσεις για τους επαγγελματίες του κλάδου και το ευρύ κοινό. Είναι μια επαγγελματική γιορτή όλων όσων εργάζονται στην πτηνοτροφία — από τους παραγωγούς έως τους διανομείς — και προσφέρουν ασφαλή, οικονομικά προσιτή και θρεπτική τροφή στον κόσμο.

Η ημέρα αυτή είναι επίσης μια ευκαιρία για να τεθούν επί τάπητος τα βασικά προβλήματα του κλάδου, όπως: οι επιδημίες (π.χ. γρίπη των πτηνών), η άνοδος του κόστους των ζωοτροφών, οι ανησυχίες για την καλή διαβίωση των ζώων, οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της πτηνοτροφίας, η μικροβιακή αντοχή λόγω χρήσης αντιβιοτικών, η αστάθεια των αγορών και η έλλειψη εργατικού δυναμικού.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/704

Παγκόσμια Ημέρα Λύκου

Η 10η Μαΐου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Λύκου (World Lupus Day) για να ευαισθητοποιήσει το παγκόσμιο κοινό σχετικά με μια χρόνια αυτοάνοση ασθένεια που επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και είναι πολύ δύσκολο να διαγνωστεί. Η πρωτοβουλία ανήκει στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Λύκου (WLF) που συσπειρώνει ασθενείς και επιστήμονες, με σκοπό να βελτιώσει την ποιότητα ζωής όλων των ατόμων που πάσχουν από Λύκο και ιδιαίτερα τον Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο που αποτελεί την πιο σοβαρή μορφή του.

Ο Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος είναι μια χρόνια αυτοάνοση ασθένεια, όπου το ανοσοποιητικό σύστημα, το οποίο συνήθως καταπολεμά τις λοιμώξεις, επιτίθεται σε υγιή ιστό και μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή και πόνο σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος, όπως το δέρμα, τα νεφρά, τον εγκέφαλο, τα κύτταρα του αίματος, τους πνεύμονες, την καρδιά και τις αρθρώσεις

Η διάγνωση του Λύκου είναι συχνά δύσκολη, καθώς τα συμπτώματά του μιμούνται εκείνα άλλων κοινών παθήσεων. Ωστόσο, ένα σημαντικό σύμπτωμα αυτής της πάθησης είναι το εξάνθημα στο πρόσωπο που μοιάζει με τα φτερά μιας πεταλούδας. Άλλα συμπτώματα είναι δυσκολία στην αναπνοή, επίμονος πόνος στο στήθος, πόνος στις αρθρώσεις, πρήξιμο και δυσκαμψία, πυρετός και κούραση, τα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών γίνονται μπλε όταν εκτίθενται στο κρύο, πονοκέφαλοι, σύγχυση και κάποια απώλεια μνήμης.

Ο Λύκος εκδηλώνεται συνήθως σε άτομα μεταξύ 15 και 45 ετών, ενώ επηρεάζει συχνότερα τις γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία από ό,τι τους άνδρες. Το προσδόκιμο ζωής είναι χαμηλότερο μεταξύ των ατόμων με Λύκο, αν και με τις σύγχρονες θεραπείες οι ασθενείς επιβιώνουν πάνω από 15 χρόνια. Η νόσος αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων, που είναι η πιο συχνή αιτία θανάτου των ατόμων που πάσχουν από Λύκο.

Η πρώτη διάγνωση της νόσου χρονολογείται από τον Μεσαίωνα και η ονομασία «Λύκος» («Lupus» στα λατινικά) οφείλεται στον ιταλό χειρουργό Ρογκέριους Σαλερνιτάνους (12ος αιώνας), επειδή οι δερματικές αλλοιώσεις που προκαλεί μοιάζουν με δάγκωμα λύκου.

Υπάρχουν δύο βασικές μορφές Λύκου, ο Δερματικός που περιορίζεται στην πρόκληση εξανθημάτων στο δέρμα και ο Συστηματικός Ερυθηματώδης που προσβάλλει δέρμα και αρθρώσεις, ενώ συχνά επηρεάζει και εσωτερικά όργανα (νεφρός, καρδιά κ.ά.). Έπονται ο Φαρμακευτικός που προκαλείται από τη λήψη συγκεκριμένων φαρμάκων και ο Νεογνικός που εμφανίζεται σε νεογέννητα των οποίων οι μητέρες πάσχουν από Λύκο ή κάποιο άλλο αυτοάνοσο νόσημα.

ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΙΣΤΟΤΟΠΟΙ

• Παγκόσμια Ομοσπονδία Λύκου (WLF)

• Ελληνική Εταιρεία Αντιρευματικού Αγώνα (ΕΛ.Ε.ΑΝ.Α.)

Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/645

Τα Σκιαδικά

Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής

Με την ονομασία Σκιαδικά έμειναν στην ιστορία τα επεισόδια μεταξύ της μαθητιώσας νεολαίας και της Χωροφυλακής, που συνέβησαν στην Αθήνα στις 10 και 11 Μαΐου 1859. Ήταν ένα φαινομενικά άσχετο γεγονός, που οδήγησε τρία χρόνια αργότερα στην έξωση του βασιλιά Όθωνα.

Όλα ξεκίνησαν από μια διαπίστωση του Υπουργού Εξωτερικών, Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή, ο οποίος σε συζητήσεις τόνιζε την ανάγκη στήριξης της εγχώριας παραγωγής. Και έφερνε ως παράδειγμα ότι οι Έλληνες θα έπρεπε να δείχνουν την προτίμησή τους στα ντόπια ψάθινα καπέλα (σκιάδια) που κατασκευάζονταν στη Σίφνο και όχι στα εισαγόμενα από το εξωτερικό, που ήταν και ακριβότερα.

Την ιδέα του Ραγκαβή ενστερνίσθηκε ο γιος του, Κλέων, ο οποίος έπεισε τους συμμαθητές του να φορούν σιφνέικα σκιάδια, στολισμένα με γαλανόλευκες κορδέλες, στις κυριακάτικες εξόδους τους στο Πεδίο του Άρεως. Γρήγορα έγιναν μόδα και σήμα κατατεθέν της προοδευτικής νεολαίας της Αθήνας («Γαριβαλδινοί»), σε αντίθεση με τους καθεστωτικούς νεολαίους, που φορούσαν άσπρα ψηλά καπέλα και απεκαλούντο «Αυστριακοί».

Προ του κινδύνου να χάσουν την πελατεία τους, οι εισαγωγείς καπέλων έστειλαν υπαλλήλους τους στο Πεδίο του Άρεως με αστεία και κουρελιασμένα σκιάδια, προκειμένου να διακωμωδήσουν τους μαθητές (10 Μαΐου 1859). Οι άνθρωποι των εισαγωγέων προκάλεσαν τους νεαρούς, με αποτέλεσμα να επακολουθήσει συμπλοκή. Η Χωροφυλακή πήρε το μέρος τους και αφού ξυλοφόρτωσε μαθητές και φοιτητές, προέβη σε τρεις συλλήψεις.

Τα επεισόδια συνεχίστηκαν και την επόμενη μέρα. Σπουδαστές και πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου και συγκρότησαν πορεία προς το Υπουργείο Εσωτερικών για να απαιτήσουν από τον υπουργό Κωνσταντίνο Προβελέγγιο την παύση του αστυνομικού διευθυντή Αθηνών Δημητριάδη και την απελευθέρωση των συλληφθέντων μαθητών. Ο Προβελέγγιος δεσμεύτηκε ότι θα εξετάσει το αίτημά τους, αλλά αυτό δεν άρεσε στους φοιτητές, που ζήτησαν ακρόαση από τον Όθωνα για το ίδιο θέμα. Ο βασιλιάς αρνήθηκε να τους δεχθεί, γεγονός που όξυνε τα πνεύματα.

Οι νέοι ξαναγύρισαν στα Προπύλαια, με άγριες διαθέσεις αυτή τη φορά. Τότε επενέβη ο φρούραρχος Αθηνών, Μιχαήλ Σούτσος, επικεφαλής μεγάλης στρατιωτικής δύναμης, και τους διέλυσε. Η ενέργειά του αυτή προκάλεσε αντιδράσεις. Ο γερουσιαστής Δημήτριος Χρηστίδης θεώρησε την έφοδο του στρατού στο Πανεπιστήμιο, πράξη «κατά του ασύλου των επιστημών» και ανέπτυξε την άποψη ότι το Πανεπιστήμιο «ως ναός του πνεύματος» πρέπει να απολαμβάνει το προνόμιο του απαραβίαστου για τους πάντες. Ήταν μία από τις πρώτες αναφορές στη χώρα μας για το πανεπιστημιακό άσυλο.

Αργά το απόγευμα της 11ης Μαΐου 1859 συνεδρίασε το Υπουργικό Συμβούλιο υπό την προεδρία του πρωθυπουργού Αθανάσιου Μιαούλη και απέπεμψε τον αστυνομικό διευθυντή Αθηνών Δημητριάδη, ενώ διέταξε την απελευθέρωση των τριών συλληφθέντων μαθητών. Τα «Σκιαδικά» ήταν η πρώτη δυναμική εκδήλωση κατά των απολυταρχικών μεθόδων του καθεστώτος και ενίσχυσε το αγωνιστικό φρόνημα των αντιπάλων του Όθωνα. Πρωτοστάτης της διαμαρτυρίας ήταν το Πανεπιστήμιο, επαληθεύοντας την προφητική ρήση του Γέρου του Μωριά, που όταν χτιζόταν είπε δείχνοντάς το: «Το σπίτι αυτό θα φάει το σπίτι εκείνο», εννοώντας το Παλάτι.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/260

Η θυσία των Καραολή και Δημητρίου

 

Μιχαήλ Καραολής - Ανδρέας Δημητρίου

Ο Μιχαλάκης Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου υπήρξαν οι πρώτοι αγωνιστές του Κυπριακού Αγώνα που καταδικάσθηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν από τους άγγλους δυνάστες.

Ο Μιχαλάκης Καραολής γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1933 στο Παλαιοχώρι Πιτσιλιάς και ήταν το τέταρτο παιδί του Σάββα και της Παναγιώτας Καραολή. Αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας και διορίστηκε δημόσιος υπάλληλος. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τον στίβο ως αθλητής του ΑΠΟΕΛ. Εντάχθηκε από τους πρώτους στην ΕΟΚΑ και πήρε μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα με την ομάδα του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη.

Στις 28 Αυγούστου 1955, μαζί με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Παναγιώτου σκότωσαν τον αστυνομικό Ηρόδοτο Πουλλή, την ώρα που παρακολουθούσε μια συγκέντρωση του ΑΚΕΛ. Ο Παναγιώτου διέφυγε, ενώ ο Καραολής συνελήφθη σε ενέδρα από τις αγγλικές δυνάμεις και φυλακίστηκε στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας. Στις 28 Οκτωβρίου καταδικάσθηκε σε θάνατο, παρότι η σφαίρα που σκότωσε τον ελληνοκύπριο αστυνομικό προέρχοταν από το όπλο του Παναγιώτου. Οι Αγγλοι δεν του συγχώρησαν ότι κατά τη διάρκεια της ανάκρισης δεν είχε αποκαλύψει τους συναγωνιστές του.

Ο Ανδρέας Δημητρίου γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1934 στον Άγιο Μάμα Λεμεσού και καταγόταν από πάμπτωχη πολυμελή οικογένεια. Φοίτησε για τρία χρόνια στο Νυχτερινό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και στη συνέχεια έπιασε δουλειά σε κατάστημα εκρηκτικών και κυνηγετικών ειδών. Από μικρός αναμίχθηκε στον συνδικαλισμό και διατέλεσε γραμματέας της Συντεχνίας Αχθοφόρων. Νεαρός αγωνιστής της ΕΟΚΑ, πρωτοστάτησε στην αρπαγή οπλισμού από τις κατοχικές αρχές της Αμμοχώστου. Τα όπλα προωθήθηκαν σε διάφορες αντάρτικες ομάδες, οι οποίες μέχρι τότε ήταν εφοδιασμένες σχεδόν μόνο με κυνηγετικά. Στις 22 Νοεμβρίου 1955 κατηγορήθηκε ότι πυροβόλησε και τραυμάτισε στην Αμμόχωστο τον πράκτορα της «Ιντέλιτζενς Σέρβις», Σίντνεϊ Τέιλορ. Συνελήφθη και καταδικάσθηκε σε θάνατο.

Στις 10 Μαΐου 1956, ο Μιχαλάκης Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου απαγχονίστηκαν στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας. Η γενναία στάση τους μπροστά στους δημίους τους και το γεγονός της θανάτωσής τους προκάλεσαν παγκόσμια αντίδραση και κατακραυγή. Την προηγούμενη μέρα (9 Μαΐου 1956) στην Αθήνα, 4 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τις συγκρούσεις αστυνομικών και διαδηλωτών, που ζητούσαν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Προς τιμήν των δύο ηρώων, πολλοί δρόμοι στην Ελλάδα και την Κύπρο φέρουν το όνομά τους.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/441

Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας

H Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας είναι μέρα εορτασμού της μητρότητας και των ευχαριστιών προς τη μητέρα, μια γιορτή με αρχαιοελληνικές αναφορές στην λατρεία της θεάς Κυβέλης, της μητέρας των θεών, όπως την προσφωνεί ο Πίνδαρος («Κυβέλα, Μάτερ θεών»).

Στη σύγχρονη εποχή, η αμερικανίδα κοινωνική ακτιβίστρια Άννα Μαρία Τζάρβις (1864-1948) ήταν αυτή που είχε πρώτη την ιδέα να καθιερωθεί μια ιδιαίτερη ημέρα προς τιμή της μητέρας.

Οι προσπάθειές της ευοδώθηκαν τελικά στις 9 Μαΐου του 1914, όταν ο τότε αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον υπέγραψε προκήρυξη, σύμφωνα με την οποία η Ημέρα της Μητέρας καθιερωνόταν ως εθνική εορτή τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.

Έκτοτε, πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.test

append

H Τζάρβις επέλεξε το λευκό γαρύφαλο ως το λουλούδι-σύμβολο της Ημέρας της Μητέρας, επειδή «το λευκό του χρώμα συμβολίζει την αλήθεια, την αγνότητα και τη φιλευσπλαχνία της μητρικής αγάπης· το άρωμά του, τη μνήμη και τις προσευχές της».

Παρά τις αντιδράσεις της εμπνεύστριάς της, η Ημέρα της Μητέρας γρήγορα εμπορικοποιήθηκε από τη βιομηχανία των λουλουδιών, που βρήκε μία «θεόσταλτη» ευκαιρία να αυξήσει τους τζίρους της...

ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΙΣΤΟΤΟΠΟΙ

• DayForMothers.com

Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/22