Παρατηρῶ ὅτι κυκλοφορεῖ, εὐρέως, στὰ μέσα ἡ ἀγγλικὴ ὁρολογία «shrinkflation» , ἡ ὁποία δηλώνει τὴν μείωση τῆς ποσότητας ἢ ἀκόμη καὶ τῆς ποιότητας τῶν πωλουμένων προϊόντων, δίχως, ὅμως νὰ ἀκολουθεῖ καὶ ἡ ἀντίστοιχη μείωση ἐπὶ τοῦ κόστους αὐτῶν. Ὑφίσταται ὁ ὅρος «συρρικνοπληθωρισμός», ἀλλὰ εἶναι δύσχρηστος, κατ' ἐμέ, καὶ ἀδόκιμος. Προκρίνω τοὺς ὅρους «δυσἀνατίμηση» ἤ «ψευδἀνατίμηση».
Κι ἐπὶ τέλους, δὲν εἶναι μαγκιὰ ἡ ὑπέρμετρη χρήση ἀμετάφραστων κι ἀναφομοίωτων φωνολογικὰ λέξεων. Κι ἀφοῦ δηλώνει μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ ὅτι ἀγαπᾶ τόσο τὴν Ἑλλάδα, γιατί ὑποτιμᾶ τόσο τὴν λαλιά του κι ἀδιαφορεῖ παντελῶς γιὰ τὴν καλλιέπεια καὶ τὴν ἀνάδειξη αὐτῆς ; Ἂν ἀγαπᾶμε τὴν χώρα μας, δὲν ὀφείλουμε νὰ παράγουμε κι ἕναν ὑποτυπώδη πολιτισμό, ἀντὶ νὰ ἀναμασᾶμε διαρκῶς τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα καί, ἐν γένει, τὸ παρελθόν ; Γιατί δὲν παράγουμε κάτι τὴν σήμερον ἡμέραν ; Καὶ τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὶς πολυμμυριοπαιγμένες ἑλληνικὲς ταινίες· δὲν πρέπει νὰ τελειώνουμε κάποτε μὲ τὰ φαντάσματα καὶ τὶς σκιὲς τοῦ παρελθόντος ; Δὲν θὰ μπεῖ ποτὲ νέο αἷμα ;
