Σάββατο 9 Μαΐου 2026

Ἡ καταστροφὴ τοῦ ναζιστικοῦ ἀρχηγείου στὴν Νυρεμβέργη πρὶν 81 χρόνια

                          

«Ὅποιος ἀγαπᾶ τὴν ἐλευθερία ὀφείλει ἕνα τέτοιο χρέος στὸν Κόκκινο Στρατὸ ποὺ δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ ξεπληρωθεῖ.» Ἔρνεστ Χέμινγουεϊ

Σήμερα, τὸ 1945, σηματοδοτεῖται ἡ τελικὴ νίκη ἐπὶ τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας καὶ ἡ ἧττα τοῦ φασισμοῦ.


Παγκόσμια Ημέρα Αποδημητικών Πτηνών

Η Παγκόσμια Ημέρα Αποδημητικών Πτηνών (Word Migratory Bird Day) γιορτάζεται δύο φορές κάθε χρόνο: το δεύτερο Σάββατο του Μαΐου (9 Μαΐου 2026) και το δεύτερο Σάββατο του Οκτωβρίου (10 Οκτωβρίου 2026). Η πρωτοβουλία ανήκει στο Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNEP) και σκοπό έχει να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει την παγκόσμια κοινή γνώμη σχετικά με την προστασία των αποδημητικών πτηνών και των οικοτόπων τους.

Δύο φορές τον χρόνο, την άνοιξη και το φθινόπωρο, δισεκατομμύρια πουλιά μετακινούνται σε τεράστιες αποστάσεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα μεταναστευτικά πουλιά χρησιμοποιούν τρεις κύριες διαδρομές: Την αφρικανική-ευρασιατική, την ανατολική ασιανοαυστραλιανή και την αμερικανική. Πρωταθλητής στις μετακινήσεις αυτές είναι το χιονογλάρονο (Tern Sterna Paradisaea), ένα πραγματικά μοναδικό είδος που μεταναστεύει από την Αρκτική στην Ανταρκτική και πάλι πίσω κάθε χρόνο.

Η Γιορτή των Πουλιών σηματοδοτεί την κορύφωση της εαρινής μετανάστευσης, με εκατομμύρια πουλιά να ταξιδεύουν προς τις περιοχές όπου θα περάσουν το καλοκαίρι στη Μεσόγειο και το Βόρειο Ημισφαίριο. Η Ελλάδα βρίσκεται πάνω σε ένα σημαντικό σταυροδρόμι μετανάστευσης και για τον λόγο υπάρχει ανάγκη προστασίας των μεταναστευτικών πουλιών, των μεταναστευτικών τους διαδρομών και των βιοτόπων όπου σταθμεύουν για να τραφούν και να ξεκουραστούν, ώστε να συνεχίσουν το μακρύ και δύσκολο ταξίδι τους.


ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΙΣΤΟΤΟΠΟΙ


Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/355

Παγκόσμια Ημέρα Δίκαιου Εμπορίου


Η Παγκόσμια Ημέρα Δίκαιου Εμπορίου (World Fair Trade Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο το δεύτερο Σάββατο του Μαΐου, με πρωτοβουλία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Δίκαιου Εμπορίου (WFTO), για να τονίσει τις αρχές και τις αξίες του δίκαιου εμπορίου.

Με τον όρο «Δίκαιο Εμπόριο» (Fair Trade) εννοούμε ένα οργανωμένο κοινωνικό κίνημα, αλλά και μία προσέγγιση στην οικονομία της αγοράς, που στόχο έχει να βοηθήσει τους παραγωγούς στις αναπτυσσόμενες χώρες να λειτουργούν υπό καλύτερες εμπορικές συνθήκες και να προωθούν τη βιώσιμη ανάπτυξη. Το κίνημα υποστηρίζει την πληρωμή μεγαλύτερης τιμής σε εξαγωγείς, καθώς και υψηλότερα κοινωνικά και περιβαλλοντικά πρότυπα. Εστιάζει ιδιαίτερα στις εξαγωγές από αναπτυσσόμενες χώρες προς τις αναπτυγμένες σε είδη, όπως προϊόντα χειροτεχνίας, καφέ, κακάο, ζάχαρη, τσάι, μπανάνες, μέλι, βαμβάκι, κρασί, φρούτα, σοκολάτα, άνθη και χρυσό


Οι ρίζες του «δίκαιου εμπορίου» μπορούν να αναζητηθούν σε εγχειρήματα που ξεκίνησαν από εκκλησίες στα τέλη της δεκαετίας του '40. Το πρώτο επίσημο κατάστημα “δίκαιου εμπορίου” άνοιξε το 1958 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του '50, η φιλανθρωπική οργάνωση Oxfam άρχισε να πουλά στα μαγαζιά της χειροτεχνίες που έφτιαχναν Κινέζοι πρόσφυγες.

Παγκοσμίως, το δίκαιο εμπόριο ελέγχεται από την WFTO, που πιστοποιεί συνεταιρισμούς παραγωγών στις αναπτυσσόμενες χώρες και οργανώσεις στις πλούσιες χώρες, που προωθούν τις αξίες και τις αρχές του κινήματος. Σήμερα, περισσότερο από ένα εκατομμύριο μικροί παραγωγοί σε περισσότερες από 50 αναπτυσσόμενες χώρες συμμετέχουν στην Παγκόσμια Οργάνωση για το Δίκαιο Εμπόριο. Στην Ευρώπη, το Δίκαιο Εμπόριο έχει αναγνωριστεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (2006), την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (2009), την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (2009) και την Επιτροπή των Περιφερειών (2010).

Στην Ελλάδα, τους σκοπούς του δίκαιου εμπορίου προωθεί από το 2004 η μ.κ.ο. «Fair Trade Hellas». Στόχοι της είναι η προώθηση της ηθικής και υπεύθυνης κατανάλωσης στην Ελλάδα, καθώς και η διάθεση στην ελληνική αγορά προϊόντων που προέρχονται από μικρούς παραγωγούς από φτωχές χώρες. Το 2006 η οργάνωση άνοιξε στην Αθήνα το πρώτο κατάστημα με προϊόντα από ολόκληρο τον κόσμο, που βρίσκεται στην οδό Βεΐκου 2 στην Ακρόπολη.


Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/354

Διεθνής Ημέρα για το Σύνδρομο Κορνέλια ντε Λάνγκε

Η Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για το Σύνδρομο Κορνέλια ντε Λάνγκε (International CdLS Awareness Day) τιμάται κάθε χρόνο το δεύτερο Σάββατο του Μαΐου. Θεσπίστηκε με στόχο την ενημέρωση του κοινού για το σύνδρομο Κορνέλια ντε Λάνγκε, μια σπάνια και συχνά λανθασμένα διαγνωσμένη γενετική διαταραχή.

Το σύνδρομο Κορνέλια ντε Λάνγκε (CdLS) είναι μια σπάνια γενετική πάθηση με ευρύ φάσμα χαρακτηριστικών και συμπτωμάτων, τα οποία οφείλονται σε μεταλλάξεις σε ένα από επτά διαφορετικά γονίδια: NIPBL, SMC1A, SMC3, HDAC8, RAD21, ANKRD11 και BRD4. Πήρε το όνομά του από την Ολλανδή παιδίατρο και νευροπαθολόγο Κορνέλια Καταρίνα ντε Λάνγκε (1871-1950), η οποία περιέγραψε πρώτη τη διαταραχή το 1933


Η πάθηση προκαλείται συνήθως από μια νέα (σποραδική) μετάλλαξη που δεν κληρονομείται από τους γονείς. Τα σημάδια και τα συμπτώματα διαφέρουν πολύ — από ήπια έως σοβαρά — ανάλογα με τη μετάλλαξη. Ορισμένα άτομα εμφανίζουν πολλά από τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου, ενώ άλλα παρουσιάζουν μόνο λίγα.

Τα κύρια χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν:

  • Μικρό μέγεθος και/ή βάρος κατά τη γέννηση
  • Μικρό κεφάλι (μικροκεφαλία)
  • Διακριτά χαρακτηριστικά προσώπου (πυκνά ή ενωμένα φρύδια, μακριές βλεφαρίδες, κοντή και γυριστή μύτη, χαμηλά αυτιά, λεπτά και πεσμένα χείλη, ψηλή ή σχιστή υπερώα)
  • Νοητική καθυστέρηση και μαθησιακές δυσκολίες
  • Γαστρεντερικά προβλήματα (γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, δυσκολίες σίτισης, δυσκοιλιότητα) και σχετική δυσκολία στην πρόσληψη βάρους
  • Συμπεριφορικά προβλήματα (επαναληπτική συμπεριφορά, αυτοτραυματισμός, συμπεριφορές που μοιάζουν με αυτισμό, άγχος, ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας).

Στα δευτερεύοντα χαρακτηριστικά περιλαμβάνονται: ανωμαλίες άκρων (μικρά χέρια και πόδια, απουσία δαχτύλων, κυρτωμένα μικρά δάχτυλα, μερικώς ενωμένα δάχτυλα ποδιών κ.ά.), προβλήματα όρασης, απώλεια ακοής, καθυστέρηση λόγου, καρδιακά ελαττώματα, επιληψία, αυξημένη τριχοφυΐα και μυοσκελετικά προβλήματα.

Η ακριβής συχνότητα εμφάνισης του συνδρόμου παραμένει ασαφής, καθώς πρόκειται για σπάνιο και συχνά υποδιαγνωσμένο σύνδρομο, αλλά υπολογίζεται ότι εμφανίζεται περίπου σε μία ανά 10.000 γεννήσεις. Η διάγνωση βασίζεται κυρίως στα κλινικά χαρακτηριστικά, αλλά μπορεί να επιβεβαιωθεί και με γενετικό έλεγχο.

Δεν υπάρχει θεραπεία για την πάθηση. Η ιατρική προσέγγιση βασίζεται στη διαχείριση των συμπτωμάτων και στη βελτίωση της συνολικής ποιότητας ζωής. Τα παιδιά με σύνδρομο Κορνέλια ντε Λάνγκε συνήθως χρειάζονται φυσικοθεραπεία, λογοθεραπεία, εργοθεραπεία και ειδική εκπαίδευση λόγω καθυστερημένης ανάπτυξης και νοητικής υστέρησης.

Η αντιμετώπιση μπορεί επίσης να περιλαμβάνει σίτιση με σωλήνα ή δίαιτα υψηλών θερμίδων, επεμβάσεις για ανατομικά προβλήματα (σκελετικές ανωμαλίες, καρδιοπάθειες, σχιστίες, προβλήματα πεπτικού), ψυχοθεραπεία για συμπεριφορικές δυσκολίες, αντιεπιληπτικά φάρμακα για κρίσεις, αντικαταθλιπτικά για ψυχολογικά συμπτώματα κ.λ.π.

Η πρόγνωση εξαρτάται από τα συγκεκριμένα συμπτώματα και τη σοβαρότητά τους. Το προσδόκιμο ζωής είναι γενικά κοντά στο φυσιολογικό, αλλά ορισμένα προβλήματα, όπως οι καρδιοπάθειες, μπορεί να το μειώσουν αν δεν αντιμετωπιστούν σωστά. Οι περισσότεροι ασθενείς χρειάζονται διαρκή ιατρική φροντίδα καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

Η Διεθνής Ημέρα Ευαισθητοποίησης για το Σύνδρομο Κορνέλια ντε Λάνγκε είναι μια πρωτοβουλία του Ιδρύματος για το Σύνδρομο Κορνέλια ντε Λάνγκε (CdLS Foundation) που εδρεύει στις ΗΠΑ, που γρήγορα απέκτησε διεθνείς διαστάσεις. Θεσπίστηκε για να ενημερώσει το κοινό για τη συγκεκριμένη πάθηση, να στηρίξει τους ασθενείς και τις οικογένειές τους, να προωθήσει καλύτερη πρόσβαση στη διάγνωση και την περίθαλψη και να ενθαρρύνει την έρευνα γύρω από αυτό τη σπάνια νόσο.


Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/698

Ευγένιος Σπαθάρης


Ευγένιος Σπαθάρης (1924 – 2009)
Ευγένιος Σπαθάρης (1924 – 2009)

Ο Ευγένιος Σπαθάρης υπήρξε κορυφαίος εκπρόσωπος του Θεάτρου Σκιών στην Ελλάδα. Ήταν ένας γνήσιος λαϊκός καλλιτέχνης, που κράτησε ζωντανή την παράδοση του Καραγκιόζη και προσπάθησε να τη μεταδώσει αναλλοίωτη στους νεότερους.

Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1924 στην Κηφισιά Αττικής και ήταν γιος και συνεχιστής του σπουδαίου καραγκιοζοπαίχτη Σωτήρη Σπαθάρη (1892-1974), με καταγωγή από τη Σαντορίνη. Όταν οι άσχημες συνθήκες της γερμανικής κατοχής ήταν πλέον βέβαιο ότι δεν θα του επέτρεπαν να ακολουθήσει τον τομέα της αρχιτεκτονικής, που επίσης αγαπούσε, αφιερώθηκε με ιδιαίτερο ζήλο στο θέατρο σκιών. Έτσι, από την πρώτη στιγμή έθεσε ως στόχο να ανεβάσει πολύ ψηλά τον Καραγκιόζη, τόσο ως σημαντικό ελληνικό και παραδοσιακό θέαμα, όσο και ως εξαιρετικό είδος τέχνης και τεχνικής.

Η καριέρα του ως καραγκιοζοπαίχτη ξεκίνησε το 1942 και από τότε άρχισε να περιοδεύει, δίνοντας παραστάσεις σε θέατρα και κινηματογράφους της Ελλάδας, αλλά και στο εξωτερικό από το 1953, αρχής γενομένης από το Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης. Αξίζουν να επισημανθούν η συμμετοχή του σε μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού, η εικοσάχρονη συμμετοχή του στα «Κρυστάλλεια» της Πεντέλης, καθώς επίσης η μακρόχρονη παρουσία του στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και οι εμφανίσεις του στα «Δημήτρια».

Ο Ευγένιος Σπαθάρης με τον πατέρα του Σωτήρη
Ο Ευγένιος Σπαθάρης με τον πατέρα του Σωτήρη
Το 1962 ηχογράφησε όλες τις κλασικές παραστάσεις του Καραγκιόζη στην «Κολούμπια», οι οποίες κυκλοφόρησαν σε δίσκους. Το 1966 ήταν από τους πρώτους συνεργάτες του Πειραματικού Σταθμού Τηλεόρασης του ΕΙΡ (ΕΡΤ). Η συνεργασία του με τη δημόσια τηλεόραση κράτησε έως το 1992.test
append

Αξιόλογη θεωρείται και η δράση του στον τομέα του θεάτρου, όπου σκηνοθέτησε ή σκηνογράφησε με τεράστια επιτυχία τις παραστάσεις «Μέγας Αλέξανδρος» με το Ελληνικό Χορόδραμα (1950) και τη Σοφία Βέμπο (1954), «Το ταξίδι» του Γιώργου Θέμελη (1965), «Καραγκιόζης Δικτάτορας» του Γιώργου Γιαννακόπουλου (1969), «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη (1972), «Καραγκιόζης παρά λίγο Βεζύρης» του Γιώργου Σκούρτη, «Τα Καραγκιοζέϊκα» του Βασίλη Ρώτα και άλλα.

Το 1980 ανέβασε διασκευασμένους τους «Βατράχους» του Αριστοφάνη, που κυκλοφόρησαν και σε δίσκο. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1998, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Τσαρούχη, επανέφερε με πολύ μεγάλη επιτυχία στη σκηνή την επινόηση του πατέρα του, την «ολόσωμη αποθέωση», ανεβάζοντας το ηρωικό έργο «Αθανάσιος Διάκος». Το 1999 έγραψε και σκηνοθέτησε στη Ρόδο το έργο «Σκιών Καμώματα», που παίχτηκε σε περιοδείες σε όλη την Ελλάδα.

Το 2001, σε συνεργασία με τους μουσικούς Λουδοβίκο των Ανωγείων και Ψαραντώνη, παρουσίασε με πρωτότυπο τρόπο στην Ελλάδα και το εξωτερικό τον «Ερωτόκριτο» του Βιτσέντσου Κορνάρου. Την ίδια χρονιά το Θέατρο Τέχνης ανέβασε το έργο «Πλούτος» του Αριστοφάνη με πρωταγωνιστή τον Ευγένιο Σπαθάρη. Σύμφωνα με τον ίδιο, η παρουσία του στο θέατρο της Επιδαύρου υπήρξε ο πιο σημαντικός σταθμός της ζωή του. Το 2003 έγραψε και ανέβασε το δεύτερο θεατρικό του έργο «Ε! ρε γλέντια», το οποίο παρουσιάστηκε στην Αθήνα και στην περιφέρεια με τον Τάκη Βαμβακίδη στο ρόλο του Καραγκιόζη.

Ο Σπαθάρης εμφανίστηκε και στον κινηματογράφο, στις ταινίες «Πικρό Ψωμί» του Γρηγόρη Γρηγορίου (1950), «Ο εξυπνότερος άνθρωπος του κόσμου» (1950), «Κιβωτός» μαζί με τη Μελίνα Μερκούρη και τον Μίνω Αργυράκη (κινούμενα σχέδια 1956), «Μέγας Αλέξανδρος» του Γιώργου Ζερβουλάκου (1960), «Λυσιστράτη» του Γιώργου Ζερβουλάκου (1974) και «Τεριρέμ» του Απόστολου Δοξιάδη (1992), σε οκτώ ταινίες παραγωγής της Ιωαννίδης Φίλμς με κλασικές κωμωδίες του Καραγκιόζη (1962) και και σε πολλά ντοκιμαντέρ αφιερωμένα στην Ελλάδα.

Εκτός από το τεράστιο έργο στον τομέα του θεάτρου σκιών, ο Ευγένιος Σπαθάρης διακρίθηκε και ως ζωγράφος, με περισσότερες από 50 ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Στους πίνακές του διατήρησε έντονα τα κύρια χαρακτηριστικά της λαϊκής ζωγραφικής, που τα έδενε μεταξύ τους με πρωτοφανή ρεαλισμό και μεγάλη χρωματική ζωντάνια. Ασχολήθηκε επίσης με τη διαφημιστική αφίσα, την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων και τη φιλοτέχνηση εταιρικών ημερολογίων.

Ο Ευγένιος Σπαθάρης είχε τιμηθεί με αναμνηστικές πλακέτες, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, για τη σημαντική και πολύχρονη προσφορά του στο θέατρο σκιών. Το 1980, στο φεστιβάλ Ιθάκης πήρε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας, σκηνογραφίας και ενδυματολογίας για το έργο «Ο Τιλάλης» του Μιχάλη Μπουρμπούλη.

Τον Ιούνιο του 1995 ο Δήμος Αμαρουσίου εξασφάλισε μία μόνιμη στέγη για τον Καραγκιόζη και τους υπόλοιπους φίλους του, στην καρδιά της πόλης, ιδρύοντας το Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών. Τον Φεβρουάριο του 2007 το Υπουργείο Πολιτισμού τον τίμησε για την πολύτιμη προσφορά του στην τέχνη και την ελληνική λαϊκή παράδοση, απονέμοντάς του αναμνηστική πλακέτα και διοργανώνοντας εκδήλωση αφιερωμένη στην εξηπεντάχρονη δράση του.

Ο Ευγένιος Σπαθάρης πέθανε στις 9 Μαΐου 2009, σε ηλικία 85 ετών. Ο μεγάλος δάσκαλος του θεάτρου σκιών νοσηλευόταν στο νοσοκομείο ΚΑΤ, επί τέσσερις ημέρες, με βαρύτατες εγκεφαλικές κακώσεις που υπέστη όταν στις 6 Μαΐου έχασε την ισορροπία του κι έπεσε από τη σκάλα, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στο ινστιτούτο Γκαίτε.

PHOTO GALLERY

ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΙΣΤΟΤΟΠΟΙ



Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/2307

Η ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Την επαύριο της λήξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (1945), η Ευρώπη ήταν μια κατεστραμμένη και εξαντλημένη ήπειρος. Υπό τον φόβο της διάδοσης του κομμουνισμού, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση και την οικονομική ανάπτυξη της μη κομμουνιστικής (Δυτικής) Ευρώπης.

Η ίδια η Δυτική Ευρώπη, από την πλευρά της, συνειδητοποιεί ότι πρέπει να πάρει το μέλλον στα χέρια της. Εμφανίζονται οι πρώτες προτάσεις για αυτόνομη οικονομική και πολιτική πορεία. «Δεν θα υπάρξει ειρήνη για την Ευρώπη, αν τα κράτη συνεχίζουν να βασίζονται στην εθνική κυριαρχία. Οι χώρες της Ευρώπης είναι πολύ μικρές για να εγγυηθούν στους πολίτες τους την αναγκαία ευημερία και την κοινωνική πρόοδο. Τα κράτη της Ευρώπης θα πρέπει να επιλέξουν τη συνεργασία και την ομοσπονδιακή μορφή» έλεγε ο γάλλος δημόσιος υπάλληλος Ζαν Μονέ (1888-1979), που θεωρείται ο αρχιτέκτονας της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης.

Οι σκέψεις για πολιτική ενοποίηση αποδείχθηκαν πολύ πρώιμες, εξαιτίας της μεγάλης επιρροής των ΗΠΑ στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ και του ΝΑΤΟ. Αντίθετα, οι ιδέες για οικονομική ενοποίηση ήταν πιο ρεαλιστικές. Στις 9 Μαΐου 1950 ο γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Ρομπέρ Σουμάν, προτείνει να τεθούν κάτω από κοινό έλεγχο και διοίκηση οι βιομηχανίες άνθρακα και χάλυβα της Γερμανίας και της Γαλλίας. Η πρόταση αυτή έμεινε στην ιστορίας ως Διακήρυξη Σουμάν και η 9η Μαΐου εορτάζεται ως Ημέρα της Ευρώπης, επειδή αποτέλεσε το πρώτο βήμα για τη δημιουργία της Ενωμένης Ευρώπης.

Στην πρόταση Σουμάν δίνουν θετική απάντηση, όχι μόνο η Γερμανία, αλλά και τα κράτη της «Μπενελούξ» (Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο) και η Ιταλία. Η Μεγάλη Βρετανία αρνείται για λόγους εθνικής ασφαλείας. Έτσι, γεννιέται η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) με τη Συνθήκη των Παρισίων (18 Απριλίου 1951) και πρώτο πρόεδρο τον Ζαν Μονέ. Οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι, Γερμανία και Γαλλία, που έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τους δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους, βρίσκονται μετά από αιώνες στο ίδιο στρατόπεδο.

Advertisement

Η επιτυχία της ΕΚΑΧ οδηγεί τους «6» στη διεύρυνση της συνεργασίας τους και στην υπογραφή της Συνθήκη της Ρώμης, στις 25 Μαρτίου 1957. Με αυτήν εγκαθιδρύονται δύο νέοι θεσμοί: Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενεργείας (ΕΚΑΕ), που θέτει υπό κοινή διεύθυνση την ειρηνική χρήση της ατομικής ενέργειας στο πρότυπο της ΕΚΑΧ και στην πιο προωθημένη Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Κοινή Αγορά), που αποτελεί την πρώτη μορφή τελωνειακής ένωσης μεταξύ των «6» και βασίζεται σε «τέσσερις ελευθερίες» (ελεύθερη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίων και ανθρώπων). Οι τρεις «Κοινότητες» συγχωνεύτηκαν το 1965 στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, η οποία από το 1993 ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση.


Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/235