Η Ευρωπαϊκή Ημέρα Πάρκων διοργανώνεται από την Europarc, την Ομοσπονδία των Εθνικών Δρυμών και Πάρκων της Ευρώπης.
Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 24 Μαΐου, γιατί αυτή την ημερομηνία του 1909 δημιουργήθηκαν τα πρώτα 9 εθνικά πάρκα στη Σουηδία.
Η Διεθνής Ημέρα Γυναικών για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό (International Women’s Day for Peace and Disarmament) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 24 Μαΐου. Καθιερώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 για να κάνει ευρύτερα γνωστό τη συσσώρευση συμβατικών και πυρηνικών όπλων και να ενώσει γυναίκες απ’ όλο τον κόσμο στον αγώνα κατά του μιλιταρισμού.
Για χιλιάδες χρόνια, ο μόνος αποδεκτός ρόλος για τις γυναίκες στις ένοπλες συγκρούσεις ήταν αυτός των θρηνουσών μητέρων, συζύγων, αδελφών και θυγατέρων που έμεναν πίσω, ενώ οι άνδρες της ζωής τους πήγαιναν στον πόλεμο, πιθανώς για να μην επιστρέψουν ποτέ ξανά. Ο κόσμος ήταν ανδρικός και ο πόλεμος ήταν ανδρική υπόθεση. Ωστόσο, καθώς οι γυναίκες άρχισαν ν’ αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους, ο ρόλος τους στις ένοπλες συγκρούσεις άλλαξε. Σήμερα, δεν φοβούνται να μιλήσουν κατά του πολέμου και της διάδοσης των όπλων.
Η Διεθνής Ημέρα Γυναικών για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από μια ομάδα ειρηνιστριών φεμινιστριών από όλη την Ευρώπη. Σήμερα, η εκστρατεία τελεί υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ένωσης Γυναικών για την Ειρήνη και την Ελευθερία (Women's International League for Peace and Freedom, WILPF), της παλαιότερης γυναικείας ειρηνευτικής οργάνωσης στον κόσμο, και υποστηρίζεται από πολυάριθμες φεμινιστικές, ειρηνιστικές και δικαιωματικές οργανώσεις απ’ όλο τον κόσμο που αγωνίζονται για την επίτευξη ενός ειρηνικού μέλλοντος χωρίς βία, βασισμένου στη διπλωματία.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της WILPF, περισσότεροι από 500 άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πεθαίνουν από τη βία των όπλων και περίπου 2.000 άλλοι τραυματίζονται κάθε μέρα. Τουλάχιστον 2 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με σωματικές βλάβες που προκαλούνται από πυροβόλα όπλα κι ένας απροσδιόριστος αριθμός ζει με συναισθηματικά τραύματα που προκύπτουν από την ένοπλη βία.test
Ενώ τα περισσότερα άμεσα θύματα ένοπλης βίας είναι άνδρες, οι γυναίκες και άλλες περιθωριοποιημένες ομάδες (άτομα με αναπηρία, ΛΟΑΤΚΙ+, εθνικές μειονότητες κ.λπ.) πλήττονται δυσανάλογα από την παρουσία και τη χρήση πυροβόλων όπλων. Για παράδειγμα, οι γυναίκες έχουν περισσότερες πιθανότητες από τους άνδρες να δολοφονηθούν από τον ερωτικό τους σύντροφο σε σπίτια όπου υπάρχει πρόσβαση σε όπλο. Τα όπλα χρησιμοποιούνται συνήθως για τον εκφοβισμό των γυναικών, κάτι που αποτελεί μορφή ψυχολογικής βίας. Όλο και περισσότερο, τα όπλα χρησιμοποιούνται από ακροδεξιές ομάδες για την επιδίωξη της σοβινιστικής, ρατσιστικής, ξενοφοβικής, ομοφοβικής και τρανσφοβικής κοσμοθεωρίας τους.
Οι κύριοι στόχοι της Διεθνούς Ημέρας Γυναικών για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό είναι η ευαισθητοποίηση σχετικά με αυτά και άλλα γεγονότα που καταδεικνύουν την επείγουσα ανάγκη να τερματιστεί η παραγωγή και η μεταφορά όπλων, η λήψη μέτρων για τον έλεγχο της διαθεσιμότητας όπλων σε μεμονωμένες χώρες και η εφαρμογή εκπαιδευτικών προγραμμάτων που θα διδάξουν στους ανθρώπους τον καταστροφικό αντίκτυπο των όπλων στις ανθρώπινες ζωές και θα αμφισβητήσουν τα κοινωνικά πρότυπα που διαιωνίζουν την τοξική αρρενωπότητα και ενθαρρύνουν τους άνδρες να χρησιμοποιούν δύναμη και βία σε καταστάσεις συγκρούσεων.
Εκδηλώσεις και δραστηριότητες για την ημέρα πραγματοποιούνται σε όλο τον κόσμο. Περιλαμβάνουν πορείες ειρήνης, δημόσιες συζητήσεις, προβολές ταινιών, θεατρικές παραστάσεις και πολλά άλλα.
Κάθε χρόνο στις 24 Μαΐου, με πρωτοβουλία οικολογικών οργανώσεων (WWF Ολλανδίας, The Nature Conservancy κ.ά.), διοργανώνεται η Παγκόσμια Ημέρα Ιχθυομετανάστευσης (World Fish Migration Day), με στόχο την ενημέρωση του κοινού για τα προβλήματα που δημιουργούνται στους πληθυσμούς των ψαριών, όταν αυτά εγκλωβίζονται από ανθρώπινες επεμβάσεις, όπως τα φράγματα και δεν μπορούν να μεταναστεύσουν για την αναπαραγωγή τους. Η ανεμπόδιστη μετανάστευση των ψαριών είναι κομβικής σημασίας για την ύπαρξη υγιών ιχθυοαποθεμάτων.
Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με το ψήφισμα της 2ας Μαΐου 2024 ανακήρυξε την 24η Μαΐου ως Διεθνή Ημέρα για το Μαρκόρ (Ιnternational Day of the Markhor), στο πλαίσιο των οικολογικών πρωτοβουλιών του διεθνούς οργανισμού.
Το Μαρκόρ (Capra falconeri το επιστημονικό του) είναι ένα είδος αίγαγρου που ενδημεί στις ορεινές περιοχές της Κεντρικής και Νότιας Ασίας. Είναι το εθνικό ζώο του Πακιστάν και απειλείται με εξαφάνιση. Διακριτικό του γνώρισμα είναι τα στριφτά κέρατα στην κορυφή του κεφαλιού του.
Στο ψήφισμα του ΟΗΕ αναφέρεται ότι η επιβίωση του μαρκόρ και η διατήρηση του φυσικού του περιβάλλοντος αποτελεί οικολογική επιταγή και σημαντική ευκαιρία για την ενίσχυση της περιφερειακής οικονομίας και της προώθησης του βιώσιμου τουρισμού και της οικονομικής ανάπτυξης.
Ο Πιερ Μπονιρότ (Pierre Bonirote) ήταν γάλλος ζωγράφος που έζησε τρία χρόνια στην Ελλάδα (1840-1843) κι εκτός από τα εκπαιδευτικά του καθήκοντα, φιλοτέχνησε τοπία από τον ελληνικό χώρο και πορτρέτα των αγωνιστών της επανάστασης.
Ο Πιερ Μπονιρότ γεννήθηκε στις 6 Απριλίου 1811 στη Λυών της νοτιοανατολικής Γαλλίας. Σπούδασε ζωγραφική στην τοπική Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τον Πιερ Ρεβόλ και τον Κλοντ Μπονεφόν. Το 1833 εξέθεσε τον πρώτο του πίνακα με τίτλο «Ένα μικρό κορίτσι από τη Σαβοΐα που τραυματίστηκε στο πόδι στη Λυών», ο οποίος αποκτήθηκε από την Εταιρεία Φίλων των Τεχνών.
Κατά τη διαμονή του στη Ρώμη το 1840 γνωρίστηκε με τους συμπατριώτες του ζωγράφους Ζαν-Ογκίστ-Ντομινίκ Ανγκρ και Ιπολίτ Φλαντρέν. Ο Ανγκρ του μετέφερε πρόταση της Δούκισσας της Πλακεντίας να ιδρύσει σχολή ζωγραφικής στην Αθήνα. Ήρθε στην Αθήνα, αλλά εργάστηκε επί τριετία στο Βασιλικό Σχολείο των Τεχνών, πρόδρομο εκπαιδευτικό ίδρυμα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα δημιούργησε ένα θεματικό κατάλογο για χρήση των μαθητευόμενων ζωγράφων, ενώ φιλοτέχνησε διάφορα έργα με θέματα από τη φύση και την καθημερινότητα, καθώς και πορτρέτα των αγωνιστών της Επανάστασης του ‘21 (Θεόδωρου Κολοκοτρώνης, Νικηταρά, Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Αντώνιου Κριεζή, Γενναίου Κολοκοτρώνη και Γεωργίου Κουντουριώτη.
Μετά το βασιλικό διάταγμα του Οκτωβρίου του 1843 που απέκλειε τους αλλοδαπούς καθηγητές από τα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, ο Μπονιρότ επέστρεψε στη Λυών. Από το 1852 έως το 1874, οπότε συνταξιοδοτήθηκε, δίδαξε ως καθηγητής στην τοπική Σχολή Καλών Τεχνών, πρώτα θεωρία της ζωγραφικής και στη συνέχεια ζωγραφική.
Ο Πιερ Μπονιρότ πέθανε στις 24 Μαΐου 1891 στο Ορλινά, μία πόλη κοντά στη Λυών, σε ηλικία 80 ετών.
Μουσικό έργο του γερμανού συνθέτη Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (1770-1827), που ενέπνευσε τον σπουδαίο ρώσο συγγραφέα Λέοντα Τολστόι στη νουβέλα του Η Σονάτα του Κρόιτσερ.
Ο Μπετόβεν έγραψε τη Σονάτα για βιολί αρ. 9 το 1803, με αφιέρωση στο φίλο του Τζορτζ Μπριτζτάουερ (1780-1860), ένα σπουδαίο βιολονίστα με πολωνικές και αφρικανικές ρίζες που ζούσε στο Λονδίνο.
Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στις 24 Μαΐου 1803 στο θέατρο Αουγκάρτεν της Βιέννης, σε μια ασυνήθιστη ώρα για συναυλία. Ήταν 8 το πρωί, όταν ο Μπριτζτάουερ ερμήνευσε το έργο, παρουσία του Μπετόβεν. Αμέσως μετά, οι δύο άνδρες πήγαν στο κοντινότερο καπηλειό, όπου μέθυσαν άγρια. Ο Μπριτζτάουερ προσέβαλε μια γνωστή του Μπετόβεν και αυτός οργισμένος απέσυρε την αφιέρωση.
Αργότερα, ο Μπετόβεν αφιέρωσε το έργο στον διακεκριμένο γαλλογερμανό βιολονίστα και συνθέτη Ροντόλφ Κρόιτσερ (1766-1831), ο οποίος ποτέ δεν το ερμήνευσε, επειδή το θεωρούσε «εξοργιστικά ακατανόητο». Οι δύο άνδρες είχαν συναντηθεί μόνο μια φορά και ο Κρόιτσερ δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα το έργο του Μπετόβεν. Πάντως, η σύνθεση αυτή του Μπετόβεν έμεινε στην ιστορία ως Σονάτα του Κρόιτσερ και με αυτή την ονομασία είναι γνωστή σήμερα.test
append
Η Σονάτα για βιολί αρ. 9 είναι ένα απαιτητικό έργο για τον σολίστα, με μεγάλη διάρκεια για σονάτα, που φθάνει περίπου τα 43 λεπτά. Αποτελείται από τα μέρη:
Ήταν 24 Μαΐου του 1956, όταν ο παρουσιαστής Λόενγκριν Φιλιπέλο καλωσόρισε στο Θέατρο Κούρσααλ του Λουγκάνο τις επτά χώρες, που θα συμμετείχαν στον διαγωνισμό της Eurovision. Βέλγιο, Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Ελβετία εκπροσωπήθηκαν με δύο τραγούδια η καθεμία.
Το πρώτο φεστιβάλ της Γιουροβίζιον ήταν περισσότερο ραδιοφωνικό, παρά τηλεοπτικό, καθώς την εποχή εκείνη πολλοί λίγοι Ευρωπαίοι διέθεταν τηλεοπτικό δέκτη. Τα 14 τραγούδια έκρινε επιτροπή, αποτελούμενη από δύο εκπροσώπους κάθε χώρας και ανέδειξε νικήτρια την τριαντάχρονη ελβετίδα Λις Άσια, η οποία ερμήνευσε το γαλλόφωνο τραγούδι Refrain (Ρεφρέν).
Η ελβετίδα τραγουδίστρια και χορεύτρια, το πραγματικό όνομα της οποίας είναι Ρόζα Μίνα Σέρερ, ερμήνευσε και το δεύτερο τραγούδι της χώρας της, το γερμανόφωνο Das Alte Karussel (Το παλιό λούνα-παρκ).
Η κριτική επιτροπή ανακοίνωσε μόνο το νικητήριο τραγούδι, χωρίς να δώσει στη δημοσιότητα το πρακτικό της ψηφοφορίας. Μέχρι σήμερα πέπλο μυστηρίου καλύπτει τη σειρά των υπόλοιπων 13 τραγουδιών.
Τεκμαίρεται, όμως, ότι στη δεύτερη θέση πήρε μία από τις δύο γερμανικές συμμετοχές, καθότι τον επόμενο χρόνο ο διαγωνισμός έγινε στη Γερμανία.
