Σάββατο 25 Απριλίου 2026
Αϊνστάιν: Η απλή συμβουλή του για να γίνονται τα παιδιά πιο έξυπνα
Η κατάκτηση της ευφυΐας δεν κρύβεται πάντα σε αυστηρές ρουτίνες, σκληρή μελέτη και υψηλούς βαθμούς, αλλά και στη μαγεία μερικών σελίδων ενός παραμυθιού.
Υποθετικά μιλώντας εάν ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ζούσε σήμερα, θα ήταν πιθανώς ιδιαίτερα απογοητευμένος από το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας, με την απόλυτη προσήλωση στην παπαγαλία και τους άριστους βαθμούς, την οποία ο ίδιος απεχθάνονταν. Μάλιστα θεωρούσε ότι η φαντασία, η περιέργεια και η ελευθερία της σκέψης είναι πολύ σημαντικότερες από την τυφλή υπακοή ή τη βαθμοθηρία.
Πάντως γι’ αυτό και η συμβουλή του στους γονείς για πιο έξυπνα παιδιά ήταν απλή και πάνω απ’ όλα δημιουργική: «Διαβάστε τους παραμύθια. Και έπειτα ακόμα περισσότερα παραμύθια». Με λίγα λόγια, η κατάκτηση της ευφυΐας δεν κρύβεται πάντα σε αυστηρές ρουτίνες, σκληρή μελέτη και υψηλούς βαθμούς, αλλά και στη μαγεία μερικών σελίδων ενός παραμυθιού.
Η ιστορία πίσω από αυτή την απλή συμβουλή
Η απροσδόκητη αυτή παραίνεση προέρχεται από μια ιστορία που δημοσιεύτηκε σε ένα άρθρο του 1958 στο Montana Libraries και δημοσιεύτηκε πρόσφατα από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ. Η συγγραφέας, Rita McDonald, διηγήθηκε την εξής ιστορία: μια μητέρα ρώτησε τον Αϊνστάιν πώς θα μπορούσε να προετοιμάσει τον γιο της για να γίνει επιστήμονας.
Προς μεγάλη της έκπληξη, η απάντηση του Αϊνστάιν ήταν τα παραμύθια. Όταν η μητέρα αντέδρασε, θεωρώντας ότι αυτό ήταν πολύ επιπόλαιο, ο επιστήμονας επέμεινε. Εξήγησε ότι «η δημιουργική φαντασία είναι βασικό εργαλείο για έναν αληθινό επιστήμονα, και τα παραμύθια είναι αυτό που καλλιεργεί αυτή τη φαντασία από την παιδική ηλικία».
Κόντρα στο παραδοσιακό εκπαιδευτικό σύστημα
Ο άνθρωπος που άλλαξε μια για πάντα τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το σύμπαν δεν έκρυψε ποτέ ότι δεν ήταν υπέρμαχος της αυστηρής σχολικής εκπαίδευσης. Στα 15 του εγκατέλειψε το Γυμνάσιο του Μονάχου, επειδή από τη μία δεν του άρεσε το αυστηρό, στρατιωτικού τύπου σχολικό σύστημα και από την άλλη η οικογένειά του είχε μετακομίσει στην Ιταλία και ένιωθε μόνος και καταπιεσμένος. Μετά από λίγο, γράφτηκε στο καντονιακό σχολείο του Άαραου στην Ελβετία, όπου ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Στα 17 μπήκε στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο στη Ζυρίχη.
Αργότερα, έγραψε κριτικά για την εκπαίδευση και συχνά ανέφερε ότι η δημιουργικότητα κινδυνεύει μέσα σε αυστηρά συστήματα. Πίστευε ότι η αληθινή μάθηση ανθίζει μέσα από τη χαρά, την περιέργεια και την ανεξάρτητη σκέψη. Σε ένα γράμμα προς τον γιο του, τον συμβούλεψε να παίζει τα κομμάτια πιάνου που του άρεσαν περισσότερο, ακόμη κι αν ο δάσκαλος δεν του τα είχε αναθέσει, γιατί αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος να μάθει περισσότερα όταν διασκεδάζει.
Πώς γίνονται τα παιδιά πιο έξυπνα με τα παραμύθια;
Τα παραμύθια λειτουργούν σαν ένα μικρό «εργαστήριο φαντασίας», όπου το παιδί μαθαίνει να οραματίζεται, να συνδέει ιδέες και να σκέφτεται δημιουργικά. Με απλές ιστορίες που μετατρέπουν το αδύνατο σε δυνατό, καλλιεργούν τη γλωσσική ανάπτυξη, τη συναισθηματική νοημοσύνη και τη διάθεση για εξερεύνηση.
Παράλληλα, βοηθούν τα παιδιά να αναπτύξουν βασικές δεξιότητες που στηρίζουν την επιστημονική σκέψη: συγκέντρωση, μνήμη, πρόβλεψη και κριτική ανάλυση. Κάθε φορά που ένα παιδί προσπαθεί να μαντέψει την εξέλιξη μιας ιστορίας, κάνει μικρά «νοητικά άλματα», την ίδια διαδικασία που απαιτείται για να κατανοήσει κανείς νέες ιδέες και να χτίσει την ευφυΐα του.
Το συμπέρασμα
Τελικά, το μήνυμα του Αϊνστάιν παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ: η γνώση δεν ανθίζει μέσα στον φόβο, την πίεση και την αποστήθιση, αλλά εκεί όπου υπάρχει περιέργεια, χαρά και ελευθερία σκέψης. Τα παραμύθια, όσο απλά κι αν φαίνονται, ανοίγουν δρόμους που τα σχολικά βιβλία συχνά δεν τολμούν. Αν θέλουμε παιδιά πραγματικά έξυπνα, δημιουργικά και έτοιμα να φανταστούν έναν καλύτερο κόσμο, ίσως πρέπει να ξεκινήσουμε από το πιο απλό: λίγη περισσότερη μαγεία πριν τον ύπνο.
Αλμπέρ Ουντερζό: Ο συνδημιουργός του Αστερίξ
Ο γάλλος σκιτσογράφος Αλμπέρ Ουντερζό (Albert Uderzo, Ιντερζό για τους γαλλομαθείς), μαζί με τον κειμενογράφο Ρενέ Γκοσινί δημιούργησαν τη σειρά κόμικ με ήρωα τον Αστερίξ, που αφηγείται τις περιπέτειες του μικροσκοπικού γαλάτη φύλαρχου την εποχή που ο Ιούλιος Καίσαρας είχε κατακτήσει την πατρίδα του τη Γαλατία. Οι περιπέτειες του Αστερίξ είναι από τις πιο επιτυχημένες σειρές κόμικ παγκοσμίως, μεταφρασμένες σε πάνω από 100 γλώσσες με αστρονομικές πωλήσεις, ενώ κάποιες από τις ιστορίες του έχουν μεταφερθεί με επιτυχία στον κινηματογράφο.
Ο ιταλικής καταγωγής Αλμπέρ Ουντερζό (Αλμπέρτο Αλεάντρο Ουντέρτσο, το ιταλικό του ονοματεπώνυμο) γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1927 στην πόλη Φιμ της βορειοανατολικής Γαλλίας και μεγάλωσε στο Παρίσι. Ο πατέρας του Σίλβιο Ουντέρτσο ήταν επιπλοποιός και μετακόμισε με την οικογένεια του στη Γαλλία προς αναζήτηση καλύτερης τύχης. Ο νεαρός Αλμπέρ ως παιδί ιταλών μεταναστών βίωσε τον ρατσισμό των Γάλλων, αν και ο ίδιος ήταν γεννημένος και μεγαλωμένος στη Γαλλία. Όπως θυμόταν, συχνά τον κατηγορούσαν για τις πολιτικές του Μπενίτο Μουσολίνι και τον έφτυναν.
Έμπνευση από τα αμερικανικά κόμικ και τον Γουόλτ Ντίσνεϊ
Από το νηπιαγωγείο κιόλας είχε διακριθεί για τις ικανότητές του στο σχέδιο και αργότερα στο σχολείο ήταν ο πρώτος μαθητής στα καλλιτεχνικά μαθήματα, αν και είχε διαγνωστεί με αχρωματοψία. Από τα μαθητικά του χρόνια του ασκούσαν ιδιαίτερη γοητεία τα αμερικανικά κόμικ και τα κινούμενα σχέδια του Γουόλτ Ντίσνεϊ.
Το 1951, όντας επαγγελματίας σκιτσογράφος, γνώρισε τον Ρενέ Γκοσινί, με τον οποίο έμελλε να γράψει ιστορία. Αρχικά συνεργάστηκαν στις βραχυχρόνιες σειρές κόμικ «Benjamin et Benjamine», «Ούμπα-Πα ο Ερυθρόδερμος» («Oumpah-Pah le Peau-Rouge») και «Jehan Pistolet».
Η «γέννηση» του Αστερίξ
Έτσι ανατρέξαμε στην ιστορία με τον Ρενέ κι επανεξετάσαμε όλες τις διαφορετικές περιόδους της γαλλικής ιστορίας. Χρειαζόμασταν κάτι πρωτότυπο και όταν φτάσαμε στους Γαλάτες, αναφωνήσαμε και οι δυο: Εύρηκα!»
Η σειρά με ήρωα τον Αστερίξ πρωτοεμφανίστηκε στις 29 Οκτωβρίου 1959 στο πρώτο τεύχος του εβδομαδιαίου νεανικού περιοδικού «Pilote». Ο Ουντερζό ήταν ο κύριος σκιτσογράφος έως το 2004. Όταν ο Γκοσινί πέθανε το 1977, αποφάσισε ν’ αναλάβει και τα συγγραφικά καθήκοντα. Ενώ έγραψε πολλές δικές του επιτυχημένες ιστορίες, ως κειμενογράφος θεωρείται κατώτερος από τον Γκοσινί.
«Και ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι τους»: Η τελευταία ιστορία του Αστερίξ
Τον Οκτώβριο του 2005, ο Ουντερζό κυκλοφόρησε την 33η περιπέτεια του Αστερίξ με τίτλο «Και ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι τους» («Le ciel lui tombe sur la tête»), στην οποίο εισήγαγε στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, με σκοπό να παρωδήσει τα δημοφιλή ιαπωνικά κόμικ «άνιμε» και «μάνγκα». Το αποτέλεσμα επικρίθηκε έντονα για το παλιομοδίτικο χιούμορ και τα αντι-ιαπωνικά στερεότυπα που χρονολογούνταν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν η τελευταία ιστορία του Αστερίξ που έγραψε ο Ουντερζό
Το 2007 ο Ουντερζό πούλησε τις μετοχές του στην εταιρεία «Editions Albert René» (η οποία κατέχει τα δικαιώματα του Αστερίξ) στον εκδοτικό κολοσσό «Hachette», παρά τις αντιρρήσεις της μοναχοκόρης του Σιλβί από τον γάμο του με την Άντα Μιλάνι, που έλαβαν δημόσιο χαρακτήρα.
Ο Αλμπέρ Ουντερζό πέθανε στον ύπνο του από καρδιακή ανακοπή στις 24 Μαρτίου 2020, σε ηλικία 92 ετών. Ζούσε εδώ και χρόνια στο αριστοκρατικό προάστιο του Παρισιού, Νεϊγί.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/3117
© SanSimera.gr
Άντερς Σέλσιους: Ο δημιουργός της κλίμακας Κελσίου για τη μέτρηση της θερμοκρασίας
Ο Άντερς Σέλσιους ήταν Σουηδός φυσικός και αστρονόμος, ο οποίος επινόησε την εκατονταβάθμια κλίμακα θερμοκρασιών. Στον ελληνόφωνο κόσμο είναι γνωστός ως Κέλσιους ή Ανδρέας Κέλσιος.
Ο Άντερς Σέλσιους (Anders Celsius) γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου του 1701 στην Ουψάλα. Γιος καθηγητής αστρονομίας, εγγονός μαθηματικού και ταλαντούχος μαθηματικός ο ίδιος από νεαρής ηλικίας, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλας και το 1730 έγινε καθηγητής αστρονομίας στο ίδιο πανεπιστήμιο.
Κατά τη διάρκεια της πανεπιστημιακής του καριέρας ίδρυσε το Αστεροσκοπείο της Ουψάλας και μελέτησε διεξοδικά το βόρειο σέλας, δημοσιεύοντας μία συλλογή από 316 παρατηρήσεις του το 1733. Το 1736, ως μέλος ερευνητικής αποστολής, συνεισέφερε στην επαλήθευση της θεωρίας του Νεύτωνα ότι η Γη είναι ελαφρώς πεπλατυσμένη στους πόλους.
Το 1742 περιέγραψε το θερμόμετρό του, στο πλαίσιο μιας ανακοίνωσής του στη Σουηδική Ακαδημία, μία ανακάλυψη που του χάρισε την «αθανασία». Η κλίμακα που πρότεινε για τη μέτρηση της θερμοκρασίας έχει εκατό βαθμούς, με το σημείο πήξης του νερού στους 100 βαθμούς και το σημείο ζέσης στους μηδέν. Η θερμοκρασιακή κλίμακα του Κελσίου, αντεστραμμένη από τον συμπατριώτη του βοτανολόγο Κάρολο Λινναίο το 1745, με την πάροδο του χρόνου επικράτησε στα περισσότερα μέρη του κόσμου.
Το συγγραφικό έργο του Κελσίου περιλαμβάνει τις μελέτες: «Διατριβή σχετικά με μία νέα μέθοδο προσδιορισμού της απόστασης του Ηλίου από τη Γη» (Dissertatio de nova methodo distantiam solis a terra determinandi, 1730), «Πραγματεία σχετικά με τις παρατηρήσεις που πραγματοποιήθηκαν στη Γαλλία για τον καθορισμό του σχήματος της Γης» (De observationibus pro figura telluris determinanda in Gallia habitis, Disquisitio, 1738) και το εκλαϊκευτικό σύγγραμμα «Αριθμητική για τη νεολαία της Σουηδίας» (1741).
Ο Άντερς Σέλσιους πέθανε από φυματίωση στις 25 Απριλίου του 1744, σε ηλικία μόλις 42 ετών.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/817
Γκουλιέλμο Μαρκόνι: Ο εφευρέτης της ασύρματης τηλεγραφίας
Ο Γκουλιέλμο Μαρκόνι (Guglielmo Marconi) ήταν Ιταλός φυσικός και επιχειρηματίας, βραβευμένος με Νόμπελ Φυσικής το 1909 για την ανάπτυξη της ασύρματης τηλεγραφίας. Θεωρείται από τους πρωτοπόρους της ραδιοεπικοινωνίας και πιστώνεται από πολλούς με την ανακάλυψη του ραδιοφώνου.
Ο Γκουλιέλμο Τζοβάνι Μαρία Μαρκόνι γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1874 στην Μπολόνια της Ιταλίας, από πλούσια οικογένεια της περιοχής. Ο πατέρας του Τζουζέπε Μαρκόνι ήταν μεγαλοκτηματίας και η μητέρα του Άνι Τζέιμσον καταγόταν από οικογένεια ποτοποιών της Ιρλανδίας, που παράγει το γνωστό ουίσκι Jameson. Τις βασικές σπουδές του τις έκανε στην Μπολόνια και τη Φλωρεντία. Αργότερα γράφτηκε σε τεχνική σχολή, όπου σπούδασε φυσική. Από μικρός έδειχνε μεγάλο ζήλο για τις φυσικές επιστήμες και ιδιαίτερα για τον ηλεκτρισμό.
Το 1894, στα κτήματα πατέρα του, έκανε το πρώτο του πείραμα για την ασύρματη εκπομπή μηνυμάτων σε μεγάλη απόσταση, επηρεασμένος από τις εργασίες των φυσικών Τζέιμς Μάξγουελ, Χάινριχ Χερτζ και Όλιβερ Λοτζ. Δύο χρόνια αργότερα, σε ηλικία 22 ετών, πήγε στο Λονδίνο, όπου βρήκε την υποστήριξη που δεν είχε στην Ιταλία, από τον τεχνικό διευθυντή της ταχυδρομικής υπηρεσίας, σερ Γουίλιαμ Πρις. Στην Αγγλία πήρε και το πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, επιτυγχάνοντας να στείλει σήματα σε απόσταση μεγαλύτερη των 6,5 χλμ. σε πεδινή περιοχή και μεγαλύτερη των 15 χλμ. σε θαλάσσια.
Επέστρεψε στην Ιταλία και τον Ιούνιο του 1897 εγκατέστησε τον πρώτο του επίγειο σταθμό επικοινωνιών στη παραθαλάσσια πόλη Λα Σπέτσια, όπου ναυλοχούσε ο ιταλικός στόλος. Τα πολεμικά πλοία των Ιταλών μπορούσαν πλέον να επικοινωνούν σε απόσταση μεγαλύτερη των 22 χλμ. Για την εμπορική χρήση της εφεύρεσής του βεβαίως ούτε λόγος, τουλάχιστον ώσπου ένας εξάδελφός του, ο Τζέιμσον Ντέιβις, πρακτικός μηχανικός, να αποφασίσει να χρηματοδοτήσει τα πειράματα και τις έρευνές του και να τον βοηθήσει στην ίδρυση της εταιρείας Wireless Telegraph and Signal Company, η οποία το 1900 μετονομάστηκε σε Marconi’s Wireless Company.test
Το 1900 κατοχύρωσε την ευρεσιτεχνία υπ’ αριθμόν 7777 «για τη βελτίωση στις συσκευές ασύρματης τηλεγραφίας», που βασιζόταν στο θεωρητικό έργο του σερ Όλιβερ Λοτζ κι επέτρεπε σε πολλούς σταθμούς να λειτουργούν σε διαφορετικά μήκη κύματος, χωρίς η εκπομπή του ενός να παρεμβάλλεται στην εκπομπή του άλλου. Η στιγμή της μεγάλης δόξας όμως ήρθε όταν, σε πείσμα όσων επιστημόνων υποστήριζαν ότι η καμπυλότητα της επιφάνειας της Γης θα περιόριζε την επικοινωνία με ραδιοκύματα σε απόσταση μεγαλύτερη των 100-200 μιλίων, κατάφερε να στείλει τα σήματά του από την Αγγλία στη Νέα Γη. Εκείνη την ημέρα, 12 Δεκεμβρίου 1901, επινοήθηκε η ραδιοεπικοινωνία και ο Μαρκόνι ήταν ο εφευρέτης της.
Το 1910, μέσω του μαγνητικού φωρατή, που ανακάλυψε, κατάφερε να λάβει σήματα από την Ιρλανδία στο Μπουένος Αϊρες, δηλαδή σε απόσταση 6.000 μιλίων. Ο ασύρματός του είχε πλέον κατακτήσει τη ναυτιλία, αλλά η φαντασία του δεν είχε εξαντληθεί. Το 1916, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, παρατήρησε τα πλεονεκτήματα που είχε η χρήση μικρότερου μήκους κύματος, το οποίο επέτρεπε τη χρήση ανακλαστήρων γύρω από την κεραία. Η πρακτική αξία της παρατήρησης αυτής ήταν ότι η νέα μέθοδος εκπομπής έβαζε φρένο στις υποκλοπές των σημάτων εκ μέρους του εχθρού. Η ανάπτυξη της ασύρματης επικοινωνίας με τα βραχέα κύματα και αργότερα με τα υπερβραχέα είχε αρχίσει και οι βάσεις όλων των σύγχρονων συστημάτων επικοινωνίας για μεγάλες αποστάσεις είχαν τεθεί.
Στις 26 Μαρτίου 1930 πραγματοποίησε το τελευταίο του μεγάλο κατόρθωμα. Από τη Γένοβα της Ιταλίας πέτυχε να ανάψει ασύρματα τα φώτα του Δημαρχείου του Σίδνεϊ στην Αυστραλία, χρησιμοποιώντας ένα «κύμα ενέργειας», όπως το χαρακτήρισε.
Το 1909 τιμήθηκε με το Νόμπελ Φυσικής για την ανάπτυξη της ασύρματης τηλεγραφίας και το 1930 εξελέγη πρόεδρος της Βασιλικής Ακαδημίας της Ιταλίας, με πρόταση του Μουσολίνι, του οποίου υπήρξε θαυμαστής και από το 1923 μέλος του Φασιστικού Κόμματος. Το 1929 ο βασιλιάς της Ιταλίας Βιτόριο Εμανουέλε Γ’ του απένειμε τον τίτλο ευγενείας του μαρκησίου.
Ο Γκουλιέλμο Μαρκόνι πέθανε στη Ρώμη στις 20 Ιουλίου 1937 και κηδεύτηκε με τιμές από την κυβέρνηση Μουσολίνι. Τάφηκε, σύμφωνα με την επιθυμία του, στη «γη των ονείρων και της φαντασίας» του, την Μπολόνια. Από τους δύο γάμους που τέλεσε απέκτησε πέντε παιδιά.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1606
Το κανάλι του Σουέζ
Το Κανάλι του Σουέζ εγκαινιάστηκε στις 17 Νοεμβρίου 1869, ενώνοντας τη Μεσόγειο με την Ερυθρά Θάλασσα. Ανεπισήμως, το πρώτο πλοίο είχε διέλθει περίπου δύο χρόνια νωρίτερα, στις 17 Φεβρουαρίου του 1867.
Οι εργασίες για τη διάνοιξη του καναλιού είχαν αρχίσει στις 25 Απριλίου του 1859. Η αιγυπτιακή κυβέρνηση ανέθεσε το έργο σε γαλλική εταιρία, επικεφαλής της οποίας ήταν ο μηχανικός και διπλωμάτης Φερντινάν Ντε Λεσέπς. Για την αποπεράτωσή του εργάστηκαν 1,5 εκατομμύριο Αιγύπτιοι, 125.000 εκ των οποίων έχασαν τη ζωή τους, κυρίως εξαιτίας της χολέρας. Η ολοκλήρωση του καναλιού, μήκους 163 χιλιομέτρων άλλαξε ριζικά το εμπόριο και τις μετακινήσεις, καθώς για να φτάσει κανείς από την Ευρώπη στην Ασία ακτοπλοϊκώς δεν χρειαζόταν πλέον να κάνει το γύρο της Αφρικής.
Στις 26 Ιουλίου του 1956 ο αιγύπτιος πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ προχώρησε στην εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ. Μία απόφαση που προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και οδήγησε στον αποκαλούμενο Πόλεμο του Σουέζ, με τη συμμετοχή της Βρετανίας, της Γαλλίας και του Ισραήλ. Ως αποτέλεσμα αυτού του πολέμου, το κανάλι παρέμεινε κλειστό για αρκετούς μήνες, ενώ ο ΟΗΕ αποδέχθηκε την αιγυπτιακή κυριαρχία. Μετά τον «πόλεμο των έξι ημερών» το 1967, το κανάλι έκλεισε και πάλι, έως τις 5 Ιουνίου του 1975.
Σήμερα, περίπου 15.000 πλοία διαπλέουν κάθε χρόνο το κανάλι του Σουέζ.
Γεώργιος Γεννηματάς
Ο Γεώργιος Γεννηματάς ήταν Έλληνας πολιτικός, ιδρυτικό μέλος και ηγετικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Υπήρξε εμπνευστής του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ).
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου 1939. Πατέρας του ήταν ο Μανιάτης Θεόδωρος Γεννηματάς, δικηγόρος και οικονομολόγος, που διετέλεσε γενικός διευθυντής της UNRRA (ανθρωπιστικής οργάνωσης του ΟΗΕ) στην Ελλάδα, σύμβουλος της Αμερικανικής Οικονομικής Αποστολής και αργότερα της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Ελλάδα. Αδελφός του πατέρα του ήταν ο αντιστράτηγος και αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού επί κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου, Ιωάννης Γεννηματάς. Από τη μητέρα του, Φωτεινή, ήταν δισεγγονός του μεγάλου ευεργέτη της Σύμης και της Δωδεκανήσου, Γεωργίου Νικήτα Πετρίδη.
Σπουδές και επαγγελματική σταδιοδρομία
Μαθήτευσε στο Α’ Γυμνάσιο της Πλάκας και στη συνέχεια σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, όπου ανέπτυξε σημαντική φοιτητική συνδικαλιστική δράση, οργανώνοντας πολλές διαδηλώσεις για την Κύπρο. Υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό ως σημαιοφόρος. Στη διάρκεια της θητείας του (1962), ασθένησε σοβαρά και διαγνώσθηκε με τη νόσο του Άντισον (Addison), από την οποία έπασχε και ο πρόεδρος Τζον Κένεντι.
Πολλές γεωργικές βιομηχανίες έχουν την υπογραφή του στις κατασκευαστικές μελέτες τους, όπως το εργοστάσιο της Νεστλέ στο Πλατύ Ημαθίας, η Ελαιουργική στον Ασπρόπυργο, κτίσματα της Ένωσης Πεζών στην Κρήτη και άλλα. Όταν επετράπη ο συνδικαλισμός από τη δικτατορία, συμμετείχε σε συνδικαλιστικές ενώσεις μηχανικών και από το 1974 ως το 1978 διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Ελλάδας.
Ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και η ανέλιξη σε υπουργικές θέσεις
Έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ από τη σύστασή του και ήταν υποψήφιος Α’ Περιφέρειας Αθηνών στις βουλευτικές εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974. Από το 1975 ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και στη συνέχεια του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ. Ο Γεννηματάς διακρινόταν για τα οργανωτικά του προσόντα και η επιρροή του στον κομματικό μηχανισμό και στη Νεολαία ΠΑΣΟΚ ήταν μεγαλύτερη κάθε άλλου στελέχους.
Από το 1981 εκλεγόταν βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, αρχικά Επικρατείας, κατόπιν βουλευτής Μεσσηνίας (με τη λίστα, 1985) και, στη συνέχεια, Α’ Περιφέρειας Αθηνών (πρώτος σε σταυρούς, από το 1989 διαρκώς).
Διετέλεσε Υπουργός Εσωτερικών (21 Οκτωβρίου 1981 - 17 Ιανουαρίου 1984), Υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων (21 Σεπτεμβρίου 1984 - 5 Ιουνίου 1985), Υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (5 Ιουνίου 1985 - 5 Φεβρουαρίου 1987) και Υπουργός Εργασίας (23 Σεπτεμβρίου 1987 - 2 Ιουλίου 1989). Ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ από τον Απρίλιο του 1989.
Στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα ήταν Υπουργός Εθνικής Οικονομίας (23 Νοεμβρίου 1989 - 13 Φεβρουαρίου 1990). Στις εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993 εξελέγη πρώτος στην περιφέρεια Α’ Αθηνών και ορκίστηκε ξανά Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών (13 Οκτωβρίου 1993 - 25 Φεβρουαρίου 1994).
Το πολιτικό έργο του Γεώργιου Γεννηματά
Επί της θητείας του στο Υπουργείο Εσωτερικών αναγνωρίστηκε η Εθνική Αντίσταση, ενώ το ηλικιακό όριο του εκλέγειν κατέβηκε από τα 21 χρόνια στα 18. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Υπουργείο Υγείας επέφερε τομή στη δημόσια υγεία με την καθιέρωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ) με τον νόμο 1397/83.
Τον Ιανουάριο του 1992, με αφορμή ένα κρυολόγημα υποβλήθηκε σε εξετάσεις και λίγες ημέρες αργότερα ο ίδιος ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους ότι πάσχει από καρκίνο, λέγοντας: «Υπάρχουν μερικές στιγμές που το συναίσθημα ξεχειλίζει, δεν είμαι από μάρμαρο. Είναι γνωστό ότι έχω καρκίνο, αλλά θα προσπαθήσω». Τον Απρίλιο του 1992 υποβλήθηκε σε εγχείρηση στη Νέα Υόρκη, το ίδιο διάστημα που η σύζυγός του υποβάλλονταν σε θεραπευτική αγωγή για την ίδια ασθένεια.
Ο Γιώργος Γεννηματάς πέθανε στην Αθήνα στις 25 Απριλίου 1994. Η σύζυγός του Κάκια Βέργου είχε φύγει από τη ζωή έξι μήνες νωρίτερα. Μαζί από τα εφηβικά τους χρόνια απέκτησαν δύο κόρες, τη Φώφη και τη Μαίρη.
Για να τιμηθεί το έργο του Γιώργου Γεννηματά στον τομέα της δημόσιας υγείας, πολλά νοσηλευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα φέρουν το όνομά του.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1381
Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων
Στρατιωτικό κίνημα αριστερών αξιωματικών στην Πορτογαλία, που οδήγησε στην κατάλυση της δικτατορίας και την επαναφορά της Δημοκρατίας, μετά 48 χρόνια. Εκδηλώθηκε τις πρωινές ώρες της 25ης Απριλίου 1974 και ήταν σχεδόν αναίμακτο, με τέσσερις μόνο νεκρούς. Έμεινε στην ιστορία ως «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» («Revolucao dos Cravos» στα πορτογαλικά), επειδή πολλοί κυβερνητικοί στρατιώτες είχαν τοποθετήσει στις κάννες των όπλων τους γαρύφαλλα, με την προτροπή των εξεγερμένων κατοίκων.
Η Πορτογαλία από τις 26 Μαΐου 1926 κυβερνιόταν δικτατορικά, από τους στρατιωτικούς, που είχαν ανατρέψει το εύθραυστο δημοκρατικό καθεστώς. Στους κόλπους της χούντας αναδείχθηκε η προσωπικότητα του καθηγητή οικονομικών Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ, ο οποίος κυβέρνησε από το 1932 έως το 1968, όταν λόγω εγκεφαλικού αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εξουσία. Ο Σαλαζάρ δημιούργησε το «Νέο Κράτος», ένα καθεστώς με πολλά στοιχεία φασισμού. Τον διαδέχθηκε ο καθηγητής Νομικής Μαρσέλο Καετάνο, ο οποίος κυβέρνησε ως το 1974, όταν ανετράπη από τους στρατιωτικούς.
Στις αρχές της δεκαετίας του '70, η Πορτογαλία αιμορραγούσε οικονομικά. Η προσπάθεια διατήρησης της αποικιακής της δύναμης απορροφούσε το 40% του προϋπολογισμού. Κάποιοι από τους χαμηλόβαθμους στρατιωτικούς, που ήταν δυσαρεστημένοι από την πορεία της χώρας και την επαγγελματική τους εξέλιξη, συγκρότησαν το «Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων», με σκοπό να αλλάξουν την κατάσταση.
Με απόλυτα συνωμοτικό τρόπο και κάτω από τη μύτη της δικτατορίας Καετάνο, αποφάσισαν να κινηθούν δυναμικά το ξημέρωμα της 25ης Απριλίου 1974, με αρχηγό τον ταγματάρχη Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο. Τα συνθηματικά της εξέγερσης θα ήταν δύο τραγούδια. Το πρώτο με τίτλο «Μετά το Αντίο» («E depois do adeus»), με ερμηνευτή τον Πάουλο ντε Καρβάλιο, εκπροσωπούσε τη χώρα στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, που γινόταν αργά το βράδυ της 24ης Απριλίου και αποτέλεσε το γενικό πρόσταγμα για τους πραξικοπηματίες. Το δεύτερο τραγούδι με τίτλο «Γκράντολα, μελαψή πόλη» («Grandola, Vila Morena») του αντιστασιακού τραγουδιστή Ζέκα Αφόνσο, ακούστηκε στις 12:20 τα ξημερώματα από το κρατικό ραδιόφωνο, δίνοντας το έναυσμα της εξέγερσης.test
Έξι ώρες αργότερα, το δικτατορικό καθεστώς είχε σχεδόν καταρρεύσει. Οι χιλιάδες κόσμου, που, εν τω μεταξύ, είχαν πλημμυρίσει τους δρόμους της Λισαβόνας, προέτρεψαν τους κυβερνητικούς στρατιώτες να ενωθούν με τους επαναστάτες και να βάλουν στις κάννες των όπλων τους από ένα κόκκινο γαρύφαλλο, που την εποχή της άνοιξης αφθονούν στην Πορτογαλία. Ο δικτάτορας Καετάνο αργά το απόγευμα αναχώρησε για τη Βραζιλία και δεν επέστρεψε ποτέ στη χώρα, μέχρι το 1980 που πέθανε.
Τη διακυβέρνηση της Πορτογαλίας θα αναλάβει για τα επόμενα δύο χρόνια η επταμελής «Χούντα Εθνικής Σωτηρίας», με επικεφαλής τον στρατηγό Αντόνιο Ριμπέιρο ντε Σπίνολα. Την περίοδο αυτή δόθηκε στους κόλπους της σκληρή μάχη για την εξουσία μεταξύ αριστερών και δεξιών αξιωματικών. Η επικράτηση των μετριοπαθών δυνάμεων οδήγησε στο σημαδιακό 1976. Το έτος αυτό ψηφίστηκε το νέο δημοκρατικό Σύνταγμα κι έγιναν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές, που ανέδειξαν στην Προεδρία τον στρατηγό Αντόνιο Ραμάλιο Εάνες και στην πρωθυπουργία τον σοσιαλιστή Μάριο Σοάρες. Η Πορτογαλία μπήκε οριστικά σε δημοκρατική ρότα και το 1986 έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ως άμεσο αποτέλεσμα της επικράτησης των επαναστατών ήταν η διάλυση της αποικιοκρατικής Πορτογαλίας. Η Γουϊνέα - Μπισάου κέρδισε την ανεξαρτησίας της το 1974 κι ένα χρόνο αργότερα η Μοζαμβίκη, η Αγκόλα, το Σάο Τομέ ε Πρίνσιπε και τα Νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου. Η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» προκάλεσε το «τρίτο κύμα του εκδημοκρατισμού», όπως το ονόμασε ο γνωστός πολιτικός επιστήμονας Σάμιουελ Χάντιγκτον, που εξαπλώθηκε στην Ελλάδα (24 Ιουλίου 1974), την Ισπανία (1975) και τη Λατινική Αμερική.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/252
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
-
Θὰ πᾶμε ἐκδρομή Mε ῥουκέτα φοβερή Ὡς τὸν οὐρανό... Οἱ μικροὶ Ἀϊνστάϊν... Μπὲς κι ἐσύ Σ' αὐτὴ τὴ διαδρομή Μὴν ἀργεῖς λεπτό Οἱ μικροὶ Ἀϊν...
-
Κατά την επίσκεψή τους στους Αγίους Τόπους το 473, οι βυζαντινοί πατρίκιοι, Γάλβιος και Κάνδιδος συνάντησαν μία Ιουδαία, η οποία είχε στην ...
