Οι Νέοι, Η Οικονομία & Το Κίνητρο!

Ημέρα Ευαισθητοποίησης για την Απραξία

Η Ημέρα Ευαισθητοποίησης για την Απραξία (Apraxia Awareness Day) τιμάται κάθε χρόνο στις 14 Μαΐου, στο πλαίσιο του Μήνα Ευαισθητοποίησης για την Απραξία. Θεσπίστηκε για να ενημερώσει σχετικά με την παιδική απραξία λόγου, μια σπάνια αλλά σοβαρή διαταραχή της ομιλίας που επηρεάζει την ικανότητα ενός ατόμου να μιλά.

Η παιδική απραξία του λόγου είναι μια κατάσταση κατά την οποία το άτομο δυσκολεύεται να προφέρει ήχους, συλλαβές και λέξεις καθαρά, επειδή ο εγκέφαλος έχει δυσκολία στον προγραμματισμό και το συντονισμό των κινήσεων των χειλιών, της γλώσσας και της γνάθου.

Η απραξία είναι σπάνια – επηρεάζει λιγότερο από το 1% των παιδιών. Η αιτία της δεν είναι ακόμη γνωστή, όμως υπάρχουν ενδείξεις ότι υπάρχει γενετικό υπόβαθρο. Επίσης, μπορεί να εμφανιστεί δευτερογενώς σε καταστάσεις όπως ο αυτισμός, η επιληψία και γενετικές διαταραχές όπως η γαλακτοζαιμία ή το σύνδρομο εύθραυστου χρωμοσώματος Χ.

Τα παιδιά με απραξία καταλαβαίνουν τι τους λένε και γνωρίζουν τι θέλουν να πουν, αλλά δεν μπορούν να το εκφράσουν, επειδή ο εγκέφαλος δεν συντονίζει σωστά τις απαραίτητες κινήσεις των μυών της ομιλίας. Συνήθως αρχίζουν να μιλούν αργότερα από τους συνομηλίκους τους και όταν αρχίσουν, η ομιλία τους έχει χαρακτηριστικά που βοηθούν τους λογοθεραπευτές να διακρίνουν την απραξία από άλλες διαταραχές. Αυτά περιλαμβάνουν ασυνέπειες στα λάθη, δυσκολία στη μετάβαση από ήχο σε ήχο ή από συλλαβή σε συλλαβή, καθώς και ασυνήθιστο ρυθμό, έμφαση και μελωδία της ομιλίας (αυτό που συνολικά λέγεται προσωδία).

Advertisement

Δεν υπάρχει θεραπεία για την παιδική απραξία λόγου, ούτε περνάει με την ηλικία, αλλά τα άτομα μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά την ομιλία τους με τη βοήθεια λογοθεραπευτή. Η θεραπεία πρέπει να είναι εξατομικευμένη, εντατική και σταθερή για να υπάρξει ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Ο βασικός στόχος της θεραπείας είναι να μάθουν τα παιδιά τα κινητικά μοτίβα που απαιτούνται για την ομιλία μέσω επανάληψης λέξεων και φράσεων, ώστε να τα εκφωνούν καθαρότερα. Παράλληλα, η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει και εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας, όπως συσκευές επικοινωνίας ή νοηματική, μέχρι να βελτιωθεί η ομιλία τους. Η επιτυχία της θεραπείας εξαρτάται από τη σοβαρότητα της απραξίας, την ύπαρξη άλλων διαταραχών (όπως ο αυτισμός) και τη συχνότητα της θεραπείας.

Η Ημέρα Ευαισθητοποίησης για την Απραξία δημιουργήθηκε στον Καναδά για να καταρρίψει μύθους, να ενημερώσει την κοινωνία και να υποστηρίξει τις οικογένειες των παιδιών με απραξία. Ο πρώτος εορτασμός έγινε στις 14 Μαΐου 2012 και έκτοτε έχει εξελιχθεί σε διεθνή εκστρατεία ευαισθητοποίησης με τη στήριξη πολλών οργανισμών και ιδρυμάτων.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/702

Εβρίδες

H σπηλιά του Φίνγκαλ

Ορχηστρική εισαγωγή του Φέλιξ Μέντελσον, ένα από τα πιο γνωστά έργα του σπουδαίου γερμανού ρομαντικού συνθέτη. Γράφτηκε το 1830 και ο πρωτότυπος τίτλος του στα γερμανικά είναι Die Hebriden oder Die Fingalshöhle, op.26 (Οι Εβρίδες ή H σπηλιά του Φίνγκαλ, έργο 26).

Ο Μέντελσον εμπνεύστηκε το έργο από μια σπηλιά (γνωστή ως Σπηλιά του Φίνγκαλ), η οποία βρίσκεται στο νησί Στάφα του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων, στα ανοιχτά των δυτικών ακτών της Σκωτίας. Το αφιέρωσε στον βασιλιά της Πρωσσίας, Φρειδερίκο Γουλιέλμο Δ' (τότε διάδοχο του θρόνου).

Ο Μέντελσον πρωτοταξίδεψε στην Αγγλία το 1829, κατόπιν πρόσκλησης του Πρώσσου διπλωμάτη Καρλ Κλίνγκεμαν, γνωστού της οικογένειας Μέντελσον. Μετά από μια σειρά κοντσέρτων στο Λονδίνο, ο Μέντελσον ταξίδεψε στο Εδιμβούργο, όπου άρχισε να συνθέτει την Τρίτη Συμφωνία του, γνωστή και ως Σκωτική.

Κατά την παραμονή του στη Σκωτία επισκέφθηκε το Σπήλαιο του Φίνγκαλ, ένα θαύμα της φύσης, που ήταν ήδη τουριστική ατραξιόν. Τόσο εντυπωσιάστηκε από το τοπίο, ώστε σε μια επιστολή προς την αδελφή του Φάνι Μέντελσον σημείωνε: «Για να δεις πόσο ξεχωριστά με επηρέασαν οι Εβρίδες, σου στέλνω τις νότες αυτές, έτσι όπως μου κατέβηκαν στο κεφάλι». Οι νότες της επιστολής ήταν η «μαγιά» της ορχηστρικής εισαγωγής Εβρίδες.test

append

Το έργο ολοκληρώθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1830, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη, με τον τίτλο Die Einsame Insel (Το μοναχικό νησί). Η πρεμιέρα δόθηκε στις 14 Μαΐου 1832 στο Λονδίνο, μαζί με την ορχηστρική εισαγωγή Όνειρο της Θερινής Νυκτός, εμπνευσμένη από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Σέξπιρ. Εν τω μεταξύ, ο Μέντελσον είχε ξεκινήσει την αναθεώρηση του έργο, η οποία ολοκληρώθηκε στις 20 Ιουνίου 1832, με νέο τίτλο Die Hebriden oder Die Fingalshöhle. Η πρεμιέρα της οριστικής μορφής της σύνθεσης δόθηκε στο Βερολίνο στις 10 Ιανουαρίου 1833.

Αν και έργο προγραμματικής μουσικής, η ορχηστρική εισαγωγή Εβρίδες δεν αφηγείται κάποια ιστορία. Περιγράφει συναισθήματα και διαθέσεις και θεωρείται ένα από τα πρώιμα ιμπρεσιονιστικά έργα στη μουσική. Αποτελείται από δύο κύρια θέματα. Το πρώτο είναι γεμάτο λυρισμό, περιγράφει τη δύναμη και την ομορφιά της σπηλιάς και παραπέμπει σε συναισθήματα μοναξιάς και απομόνωσης, ενώ το δεύτερο θέμα αποτυπώνει το μουρμουρητό της θάλασσας, τα λυσσασμένα κύματα που σκάνε στα βράχια, αλλά και τις κραυγές των θαλάσσιων πουλιών.

Η σύνθεση, που διαρκεί γύρω στα δέκα λεπτά, είναι γραμμένη για 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κλαρινέτα, 2 φαγκότα, 2 κόρνα, 2 τρομπέτες, τύμπανα και έγχορδα. Η πρωτότυπη παρτιτούρα φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/517

Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας

Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας είναι μία διεθνής συνθήκη, που υπογράφηκε στις 14 Μαΐου 1955 στη Βαρσοβία μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και των λαϊκών δημοκρατιών της Αλβανίας (αποχώρησε το 1968), της Ανατολικής Γερμανίας (αποχώρησε το 1990 με την ενοποίηση της Γερμανίας), της Βουλγαρίας, της Ουγγαρίας, της Πολωνίας, της Ρουμανίας και της Τσεχοσλοβακίας, με την οποία εγκαθιδρύθηκε ένας αμυντικός στρατιωτικός οργανισμός (Οργανισμός των Χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας) ως αντίπαλο δέος του ΝΑΤΟ.

Διαλύθηκε επισήμως την 1η Ιουλίου 1991 μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των καθεστώτων του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην Ανατολική Ευρώπη.

Τι προέβλεπε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας

Η συνθήκη προέβλεπε ενιαία στρατιωτική διοίκηση, καθώς και την παραμονή σοβιετικών στρατιωτικών μονάδων στα εδάφη των άλλων κρατών-μελών. Το σύνολο της στρατιωτικής δύναμης του Συμφώνου της Βαρσοβίας υπολογιζόταν σε 6.000.000 άνδρες περίπου. Την κύρια αφορμή για τη σύναψη του Συμφώνου της Βαρσοβίας αποτέλεσε η Συμφωνία του Παρισιού (23 Οκτωβρίου 1954), με την οποία οι Δυτικές Δυνάμεις αποφάσισαν να εντάξουν τη Δυτική Γερμανία στο ΝΑΤΟ (9 Μαΐου 1955).

Οι ηγέτες του Συμφώνου της Βαρσοβίας το 1987.
Από αριστερά: Γκούσταβ Χούζακ (Τσεχοσλοβακία), Τόντορ Ζίβκοφ (Βουλγαρία), Έριχ Χόνεκερ (Α. Γερμανία), Μιχαήλ Γκορμπατσώφ (ΕΣΣΔ), Νικολάε Τσαουσέσκου (Ρουμανία), Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι (Πολωνία), Γιάνος Κάνταρ (Ουγγαρία)

Ουσιαστικά, όμως, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας ήταν το πρώτο βήμα για ένα πιο συστηματικό έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης επί των δορυφορικών κρατών της, τον οποίο άρχισαν να εφαρμόζουν οι Σοβιετικοί ηγέτες Νικήτα Χρουστσόφ και Νικολάι Μπουλγκάνιν μετά την ανάληψη της εξουσίας στις αρχές του 1955.

Advertisement

Το σύμφωνο χρησίμευσε επίσης για την ενίσχυση της διαπραγματευτικής ισχύος της Σοβιετικής Ένωσης στη διεθνή διπλωματία. Αυτό μπορεί να συναχθεί σαφώς από το τελευταίο άρθρο του συμφώνου, που ορίζει ότι το Σύμφωνο της Βαρσοβίας θα πάψει να υπάρχει όταν τεθεί σε εφαρμογή ένα γενικό συλλογικό σύμφωνο ασφαλείας μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Οι προβλέψεις του Συμφώνου της Βαρσοβίας για τη στάθμευση στρατευμάτων της Σοβιετικής Ένωσης στα εδάφη των συμμάχων της, προκάλεσαν την εχθρότητα των Πολωνών και των Ούγγρων κατά τη διάρκεια των αντικομμουνιστικών εξεγέρσεων του 1956.

Η Σοβιετική Ένωση επικαλέστηκε τη συνθήκη όταν αποφάσισε την επέμβαση των δυνάμεων του Συμφώνου της Βαρσοβίας (εκτός Αλβανίας και Ρουμανίας) στην Τσεχοσλοβακία τον Αύγουστο του 1968, για την καταστολή της «Άνοιξης της Πράγας».

Η διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας

Μετά τη σύγκρουση της Σοβιετικής Ένωσης και της Κίνας, η Αλβανία, που είχε περιέλθει υπό την κινεζική επιρροή, αποσύρθηκε από το σύμφωνο στις 13 Σεπτεμβρίου 1968 και η Ανατολική Γερμανία στις 24 Σεπτεμβρίου 1990, λίγο πριν από τη γερμανική ενοποίηση.

Οι δημοκρατικές επαναστάσεις του 1989 στην Ανατολική Ευρώπη κατέστησαν ετοιμοθάνατο το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, το οποίο εξεμέτρησε το ζην την 1η Ιουλίου 1991, στη σύνοδο κορυφής της Πράγας. Τα σοβιετικά στρατεύματα αποσύρθηκαν σταδιακά από τα πρώην δορυφορικά της κράτη, τα οποία εντάχθηκαν στη συνέχεια στο ΝΑΤΟ.

Η Ρωσία ως διάδοχο κράτος της Σοβιετικής Ένωσης είναι το μόνο μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας, που παραμένει εκτός ΝΑΤΟ.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1479