Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ) έχει καθιερώσει την 28η Απριλίου ως «Παγκόσμια Ημέρα για την Υγεία και την Ασφάλεια στην Εργασία», με στόχο την επικέντρωση του διεθνούς ενδιαφέροντος στα θέματα πρόληψης ατυχημάτων και επαγγελματικών ασθενειών.
Σύμφωνα με στοιχεία της ΔΟΕ:
2.000.000 άνθρωποι χάνουν τη ζωή από εργατικά ατυχήματα και επαγγελματικές ασθένειες, κάθε χρόνο, σε όλο τον κόσμο.
Σε 270.000.000 υπολογίζονται τα εργατικά ατυχήματα και 160.000.000 τα περιστατικά επαγγελματικών ασθενειών.
440.000 εργαζόμενοι χάνουν τη ζωή τους από επικίνδυνες ουσίες (100.000 από άσβεστο).
Ένας εργαζόμενος πεθαίνει κάθε 15 δευτερόλεπτα, 6.000 κάθε ημέρα.
Το συνολικό κόστος των ατυχημάτων και ασθενειών ανέρχεται ετησίως στο 4% του ακαθάριστου παγκόσμιου προϊόντος.
Συμπέρασμα: Η Εργασία σκοτώνει πιο πολλούς ανθρώπους απ' ότι οι Πόλεμοι.
Η Παγκόσμια Ημέρα για την Υγεία και την Ασφάλεια στην Εργασία, έλκει την καταγωγή της από τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης Εργατών, που εορτάζεται την ίδια ημερομηνία από το 1984. Η πρωτοβουλία ανήκε στο συνδικαλιστικό σωματείο των δημοσίων υπαλλήλων του Καναδά, οι οποίοι καθιέρωσαν την 28η Απριλίου ως Μέρα Μνήμης Εργατών (Worker's Memorial Day), για να τιμήσουν τους νεκρούς των εργατικών ατυχημάτων. Η 28η Απριλίου επελέγη συμβολικά, επειδή την ημερομηνία αυτή του 1914 ψηφίσθηκε από την Καναδική Βουλή ο νόμος για την αποζημίωση των εργαζομένων από εργατικά ατυχήματα.
Σύντομα ο εορτασμός υιοθετήθηκε από τα συνδικάτα των ΗΠΑ και στη συνέχεια από τη Διεθνή Ένωση Ελεύθερων Συνδικάτων, με το σύνθημα «Να θυμάσαι τους πεθαμένους, να μάχεσαι για τους ζωντανούς». Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (Οργανισμός του ΟΗΕ) υιοθέτησε με τη σειρά της την Ημέρα αυτή και από το 2001 την καθιέρωσε ως «Παγκόσμια Ημέρα για την Υγεία και την Ασφάλεια στην Εργασία», προκειμένου να διευρύνει το περιεχόμενό της με την ιδέα της αειφόρου εργασίας.
Η πραγματική ιστορία που έγινε θρύλος μέσα από εκατοντάδες βιβλία, ταινίες και τραγούδια, οι πρωταγωνιστές και το νησί που όλοι οι κάτοικοί του είναι απόγονοι των ανταρτών
Οι αντάρτες υποχρεώνουν τον καπετάνιο Γουίλιαμ Μπλάι και τους υποστηρικτές του να εγκαταλείψουν το πλοίο
Η ανταρσία του πληρώματος του αγγλικού μεταγωγικού πλοίου «Μπάουντι» (HMS Bounty) το 1789 θα ήταν μία υποσημείωση σε κάποια εγχειρίδια ναυτικής ιστορίας – μπορεί και να είχε ξεχαστεί. Ωστόσο, τα βιβλία που εξιστόρησαν το περιστατικό και τα επακόλουθά του, τα εκατοντάδες άρθρα στον Τύπο και κυρίως ο κινηματογράφος και η τηλεόραση διατηρούν μέχρι σήμερα ζωντανή την Ανταρσία του Μπάουντι.
Το ιστορικό ξεκινάει στις 23 Δεκεμβρίου 1787, όταν το μεταγωγικό πλοίο σαλπάρει από το Σπίτχεντ της Αγγλίας με προορισμό την Ταϊτή στο Νότιο Ειρηνικό, με σκοπό να μεταφέρει στις Βρετανικές Δυτικές Ινδίες στη Καραϊβική αρτόδεντρα, οι καρποί των οποίων θα χρησίμευαν για τη διατροφή των αφρικανών σκλάβων. Το «Μπάουντι» είχε μήκος 29 μέτρα, εκτόπισμα 220 τόνων και πλήρωμα 44 ανδρών, ένα βοτανολόγο κι έναν κηπουρό. Κυβερνήτης του ήταν ο 33χρονος υποπλοίαρχος Γουίλιαμ Μπλάι.
Ύστερα από ένα ταξίδι δέκα μηνών, το «Μπάουντι» κατέπλευσε στην Ταϊτή τον Οκτώβριο του 1788 και παρέμεινε εκεί για περισσότερους από πέντε μήνες. Στην Ταϊτή το πλήρωμα απόλαυσε το ειδυλλιακό και καταπράσινο περιβάλλον, το ζεστό κλίμα, τη φιλοξενία των ντόπιων και τα θέλγητρα των εξωτικής ομορφιάς γυναικών του νησιού.
Στις 4 Απριλίου 1789, το «Μπάουντι» αναχώρησε από την Ταϊτή, μεταφέροντας το πολύτιμο φορτίο του. Όμως, στις 28 Απριλίου, κοντά στο νησί Τόνγκα, ο 25χρονος ανθυπασπιστής Φλέτσερ Κρίστιαν μαζί με άλλους 25 υπαξιωματικούς και ναύτες στασίασαν και κατέλαβαν το πλοίο. Αιτία η αυταρχική και προσβλητική συμπεριφορά του κυβερνήτη Μπλάι προς τους υφισταμένους του. Φαίνεται ότι δεν είχε βάλει μυαλό, καθώς ήταν η τρίτη φορά που έπεφτε θύμα ανταρσίας.
Οι στασιαστές τον έβαλαν σε μία βάρκα μήκους 7 μέτρων μαζί τους πιστούς του ναυτικού και τον άφησαν στο απέραντο πέλαγος. Προφανώς με την ενέργειά τους αυτή τον είχαν καταδικάσει σε θάνατο. Ωστόσο, ο Μπλάι και οι άνδρες του επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη ναυτοσύνη κατόρθωσαν να φτάσουν σώοι στο Τιμόρ των Ανατολικών Ινδιών στις 14 Ιουνίου 1789, ύστερα από ένα ταξίδι περίπου 3.600 ναυτικών μιλίων. Αργότερα, ο Μπλάι επέστρεψε στην Αγγλία και σύντομα ταξίδεψε ξανά στην Ταϊτή για τη μεταφορά νέων φορτίων αρτόδεντρων στις Δυτικές Ινδίες.
Εν τω μεταξύ, ο Φλέτσερ Κρίστιαν και οι άνδρες του προσπάθησαν να εγκατασταθούν ανεπιτυχώς στο νησί Τουμπουάι και με το «Μπάουντι» έπλευσαν βόρεια προς την Ταϊτή. 16 από τα μέλη του πληρώματος αποφάσισαν να μείνουν εκεί, παρά τον κίνδυνο σύλληψής τους από τις βρετανικές αρχές.
Στον Νότιο Ειρηνικό για ένα ασφαλές καταφύγιο
Ο Κρίστιαν και άλλοι οκτώ, μαζί με έξι Ταϊτιανούς, μία ντουζίνα Ταϊτιανές κι ένα παιδί, αποφάσισαν να ψάξουν στον Νότιο Ειρηνικό για ένα ασφαλές καταφύγιο και να ξεκινήσουν μια νέα ζωή. Τον Ιανουάριο του 1790 εγκαταστάθηκαν στο νησί Πίτκερν, ένα απομονωμένο και ακατοίκητο ηφαιστειακό νησί, πάνω από 1.000 ναυτικά μίλια ανατολικά της Ταϊτής.
Χρόνια αργότερα, το 1808, οι άνδρες ενός αμερικανικού φαλαινοθηρικού είδαν από μακριά καπνό στο νησί και αποφάσισαν να το εξερευνήσουν. Εκεί ανακάλυψαν μία κοινότητα παιδιών και γυναικών με επικεφαλής τον Τζον Άνταμς, τον μοναδικό επιζώντα από τους αρχικούς εννέα στασιαστές. Σύμφωνα με τον Άνταμς, αφού εγκαταστάθηκαν στο Πίτκερν, έκαψαν το «Μπάουντι» και προσπάθησαν να ξεκινήσουν μια νέα ζωή.
Όμως οι μεταξύ τους διαμάχες και οι αρρώστιες είχαν οδηγήσει στο θάνατο τον Φλέτσερ Κρίστιαν (20 Σεπτεμβρίου 1793) και όλων των ανδρών εκτός από αυτόν. Το 1825 ένα βρετανικό πλοίο κατέπλευσε στο νησί κι έδωσε επίσημα αμνηστία στον Άνταμς, που υπηρέτησε ως αρχηγός της κοινότητας μέχρι το θάνατό του το 1829.
Από το Πίτκερν στο Νόρφολκ
Το 1831 οι νησιώτες του Πίτκερν εγκαταστάθηκαν στην Ταϊτή, αλλά δυσαρεστημένοι με τη ζωή εκεί επέστρεψαν σύντομα στο νησί. Το 1838 το Πίτκερν και άλλα τρία κοντινά ακατοίκητα νησιά ενσωματώθηκαν στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Έως το 1855 ο πληθυσμός του Πίτκερν έφτανε τα 200 άτομα και το νησί των δύο τετραγωνικών μιλίων δεν μπορούσε να συντηρήσει τους κατοίκους του, οι οποίοι το 1856 μεταφέρθηκαν στο νησί Νόρφολκ, μία πρώην ποινική αποικία σχεδόν 4.000 μίλια δυτικά. Ωστόσο, λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα, 17 από τους κατοίκους του νησιού επέστρεψαν στο Πίτκερν, ακολουθούμενοι από περισσότερες οικογένειες το 1864.
Το ξύλινο σπίτι του Τζον Άνταμς στο νησί ΠίτκερνΣήμερα, μόνο μερικές δεκάδες ζουν στο νησί Πίτκερν, και σχεδόν όλοι τους οι κάτοικοι είναι απόγονοι των ανταρτών του «Μπάουντι». Περίπου χίλιοι κάτοικοι του νησιού Νόρφολκ (ο μισός πληθυσμός του) έχουν την καταγωγή τους από τον Φλέτσερ Κρίστιαν και τους άλλους οκτώ βρετανούς ναυτικούς.
Τα βιβλία και οι ταινίες
Ο θρύλος του Μπάουντι ξεκίνησε από το βιβλίο του Μπλάι «Narrative of the Mutiny on the Bounty», το οποίο έγραψε μετά την αποστρατεία του από το Βασιλικό Ναυτικό με τον βαθμό του αντιναυάρχου. Στο βιβλίο του ισχυρίζεται ότι η ανταρσία του Κρίστιαν και των ανδρών του δεν οφείλεται στη συμπεριφορά του, αλλά στην απόφαση των στασιαστών να ζήσουν στην Ταϊτή, τα θέλγητρα της οποίας είχαν γευτεί κατά την παραμονή τους στο νησί. Το βιβλίο του Μπλάι ήταν το έναυσμα για να γραφτούν και άλλα βιβλία και πάμπολλα άρθρα στον Τύπο, τα οποία έπαιρναν το μέρος του ενός ή του άλλου πρωταγωνιστή της ανταρσίας.
Στον κινηματογράφο η πρώτη ταινία με θέμα την ανταρσία του Μπάουντι ήταν μία αυστραλιανή παραγωγή του 1933 με τίτλο «In the Wake of the Bounty», που σκηνοθέτησε ο Τσαρλς Τσόβελ και σηματοδότησε το ντεμπούτο του Έρολ Φλιν στη μεγάλη οθόνη (στο ρόλο του Κρίστιαν).
Ακολούθησαν οι αμερικανικές παραγωγές: «Mutiny on the Bounty» («Ναυτική Ανταρσία» ο ελληνικός τίτλος, 1935) του Φρανκ Λόιντ με τους Τσαρλς Λότον (στο ρόλο του Μπλάι) και τον Κλαρκ Γκέιμπλ (στο ρόλο του Κρίστιαν), «Mutiny on the Bounty» («Ναυτική Ανταρσία», 1962) με τον Μάρλον Μπράντο (Φλέτσερ Κρίστιαν) και Τρέβορ Χάουαρντ (Γουίλιαμ Μπλάι) σε σκηνοθεσία του Λιούις Μαϊλστόουν και η νεώτερη «The Bounty» («Η Ανταρσία του Μπάουντι», 1984) σε σκηνοθεσία Ρότζερ Ντόναλντσον με τους Μελ Γκίμπσον (Φλέτσερ Κρίστιαν) και Άντονι Χόπκινς (Γουίλιαμ Μπλάι).
Ο διάσημος ιταλός μουσουργός κατάφερε να συγκινήσει τους Παριζιάνους και να συγκεντρώσει ένα σημαντικό ποσό για την ενίσχυση του Ελληνικού Αγώνα.
Σκηνογραφία για την όπερα «Η Πολιορκία της Κορίνθου» του Τζοακίνο Ροσίνι, Παρίσι 1826.
Στον απόηχο της ηρωικής Εξόδου του Μεσολογγίου κι ενώ το φιλελληνικό κλίμα στην Ευρώπη είχε φουντώσει, ο διάσημος ιταλός μουσουργός Τζοακίνο Ροσίνι ανέλαβε να διευθύνει μία συναυλία στο Παρίσι για την ενίσχυση του Ελληνικού Αγώνα, ανταποκρινόμενος στην έκκληση του Φιλελληνικού Κομιτάτου.
Η συναυλία δόθηκε στις 28 Απριλίου 1826 στο θέατρο «Βοξόλ ντε Παρί». Τα εισιτήρια κόστιζαν 20 φράγκα κι έγιναν ανάρπαστα έως και σε πενταπλάσια τιμή, ενδεικτικό του ενδιαφέροντος του παρισινού κοινού για την ελληνική υπόθεση. Ανάμεσα στους παρισταμένους ήταν οι γιοι των ναυμάχων Κωνσταντίνου Κανάρη και Ανδρέα Μιαούλη, που εκείνη την περίοδο σπούδαζαν στη γαλλική πρωτεύουσα με έξοδα του φιλελληνικού κομιτάτου. Η συναυλία επαναλήφθηκε στις 9 Μαΐου και το συνολικό ποσό που συγκεντρώθηκε έφτασε τα 30.000 γαλλικά φράγκα.
Η επιτυχία της συναυλίας ώθησε τον Ροσίνι, που είχε εγκατασταθεί στο Παρίσι το 1824, να συνθέσει μια νέα όπερα, την οποία οι μουσικόφιλοι παριζιάνοι περίμεναν με ανυπομονησία. Αλλά πολυάσχολος καθώς ήταν αποφάσισε να διασκευάσει μία παλαιότερή του, τον «Μωάμεθ Β’» («Maometto II»), που είχε πρωτοπαρουσιάσει στις 3 Δεκεμβρίου 1820 στο θέατρο «Σαν Κάρλο» της Νάπολι. Η υπόθεσή της εκτυλισσόταν το 1470 κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της ενετοκρατούμενης Εύβοιας από τον Μωάμεθ τον Πορθητή.
Στο νέο του έργο με τίτλο «Η Πολιορκία της Κορίνθου», η δράση μεταφέρεται το 1459, έξι χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, όταν ο Μωάμεθ πολιορκεί την Κόρινθο. Η κόρη του τοπικού άρχοντα Παμίρα είναι κρυφά ερωτευμένη μαζί του και αρνείται τον Νεοκλή, τον υποψήφιο σύζυγο που της παρουσιάζει ο πατέρας της Κλεομένης. Η Παμίρα ταλαντεύεται ανάμεσα στην αγάπη της για την πατρίδα και στον έρωτά της για τον ισχυρό τούρκο σουλτάνο και, τέλος, πεθαίνει με τις άλλες Κορίνθιες στη διάρκεια της πολιορκίας.
Το λιμπρέτο έγραψαν ο Λουίτζι Μπαλόκι και Αλεξάντρ Σουμέ. Ήταν η πρώτη όπερα του Ροσίνι με γαλλικό λιμπρέτο και μία από τις τελευταίες της ένδοξης καριέρας του. Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1826 στην Όπερα των Παρισίων με τον γαλλικό τίτλο «Le siège de Corinthe», ενώ απαντάται και με το ιταλικό τίτλο «L' assedio di Corinto».
Το έργο δεν είναι από τα κορυφαία του ιταλού μουσουργού, ήταν όμως το κατάλληλο για να κεντρίσει το ενδιαφέρον των Παριζιάνων που ήταν ενήμεροι για τον Αγώνα των Ελλήνων για την ελευθερία τους. Οι δύο λιμπρετίστες χρησιμοποίησαν αλληγορικά στοιχεία για να κάνουν σαφείς αναφορές στην παρατεταμένη πολιορκία και την τελική Έξοδο του Μεσολογγίου, ενώ προσπάθησαν να συσχετίσουν την Ελληνική Επανάσταση με τη δόξα της αρχαίας Ελλάδας, δίνοντας στους κύριους χαρακτήρες τους αρχαιοελληνικά ονόματα.
Ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε λίγες μέρες μετά την πρεμιέρα ισχυριζόταν ότι το αρχικό σχέδιο των συντελεστών του έργου ήταν η εναρκτήρια παράσταση να πραγματοποιηθεί έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, ωστόσο, παρενέβη ο ίδιος ο Μέτερνιχ για να διασφαλίζει ότι αυτό δεν θα συνέβαινε. Ο Αυστριακός Καγκελάριος και ηγετική μορφή της Ιεράς Συμμαχίας ανησυχούσε για την αντίδραση των Οθωμανών σ’ αυτή την πρόκληση, δεδομένου ότι η ανακατάληψη της πόλης από τους χριστιανούς ήταν ένα θέμα που συζητιόταν έντονα εκείνη την εποχή.
Το έργο σημείωσε αρχικά μεγάλη επιτυχία, αλλά με τα χρόνια ξεχάστηκε και σήμερα σπανίως ανεβαίνει. Στην Ελλάδα πρωτοανέβηκε τον Ιανουάριο του 1993 από την Εθνική Λυρική Σκηνή και παρουσιάστηκε στον φυσικό του χώρο στην Κόρινθο, τον Ιούνιο του 2002, στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας
